บทที่ 12

เสิ่นชูไม่ได้ไปกับพวกเขา เมื่อมื้อค่ำจบลงเธอกับฟู่เหวินเพ่ยลุกออกไปที่ห้องน้ำ

เมื่อเห็นว่าเสิ่นชูกำลังจะจากไป ป๋อมู่เหนียนเมินมองไปทางอื่นอย่างไร้ความรู้สึกและเดินออกไป

หลินเจ้าหยางเดินตามเขาไป ไม่กล้าหายใจ

เสิ่นชูผู้ที่พวกเขาตามหาไปทุกแห่ง จู่ ๆ ปรากฏตัวต่อหน้าพวกเขาในคืนนี้ในฐานะผู้จัดการของพรอสเพอริตี้คอร์ป เธอทักทายป๋อมู่เหนียนราวกับว่าไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้น

ทำไมเขาถึงไม่เคยสังเกตมาก่อนว่าเสิ่นชูกล้าบ้าบิ่นขนาดนี้

“คุณเสิ่น”

ทันทีที่เสิ่นชูออกมาจากห้องน้ำ ฟู่เหวินเพ่ยก็มองเธออย่างเป็นห่วง

ฟู่เหวินเพ่ยถูกส่งมาที่นี่โดยเสิ่นจินเฉิง ฟู่เหวินเพ่ยตระหนักดีถึงสิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างเสิ่นชูและป๋อมู่เหนียน แน่นอนว่าเธอกังวลเกี่ยวกับเสิ่นชูเมื่อพวกเขาพบกันในคืนนี้

เสิ่นชูปิดก๊อกน้ำและเช็ดคราบน้ำออกจากมือของเธอ เธอยกมือขึ้นลูบผมยาวของเธอ “คุณเป็นห่วงฉันเหรอคะ”

ขณะที่เธอพูด เธอยิ้มไปด้วย "ไม่จำเป็นเลย"

เธอไม่ได้โง่เง่าอีกต่อไป

ฟู่เหวินเพ่ยตะลึงไปชั่วครู่ เมื่อรู้สึกตัวเธอถอนหายใจด้วยความโล่งอกและเดินตามเสิ่นชูออกไป

คนขับรออยู่ที่ทางเข้าโรงแรมนานแล้ว เสิ่นชูออกจากลิฟต์ เธอคิดว่าป๋อมู่เหนียนและคนอื่น ๆ คงกลับไปก่อนนานแล้ว โดยไม่คาดฝัน เธอบังเอิญเจอพวกเขาในห้องรับรองในล็อบบี้

เธอเงยหน้าขึ้นและพบว่าเหอปินไม่อยู่แล้ว เหลือเพียงป๋อมู่เหนียนและหลินเจ้าหยาง

อ้อ งั้นก็ไม่ต้องทักทาย

เสิ่นชูมองตรงและเดินไปข้างหน้าโดยไม่มองไปด้านข้าง

ทันทีที่ไปถึงประตู เสียงแหลมของผู้หญิงดังมาจากด้านหลัง "ทำไมเธอถึงอยู่ที่นี่"

เสิ่นชูคุ้นเคยกับเสียงนี้ สามปีในตระกูลป๋อ เธอได้ยินมันอยู่ตลอดเวลา