บทที่ 11

เรื่องราวความรักของลูกชายคนที่สองของตระกูลป๋อและพี่สะใภ้ของเขากระฉ่อนบนอินเทอร์เน็ตอยู่นานสามวัน บรรดาคนที่เคยหัวเราะเยาะเสิ่นชูว่ามั่นใจมากเกินไปและไขว่คว้าหาความร่ำรวย รู้สึกว่าเธอน่าสงสารเล็กน้อย

นายท่านป๋อสั่งให้ป๋อมู่เหนียนค้นหาเสิ่นชู แม้ว่าเขาจะต้องขุดลงไปในดินสามฟุต แต่ถึงแม้หลินเจ้าหยางจะพยายามทุกวิถีทาง เขากลับไม่พบว่าเสิ่นชูหายไปไหนหลังจากออกจากเมืองหลานโจว

สำหรับบัญชีส่วนตัวของเสิ่นชูบนเว่ยป๋อ ยกเว้นข้อความขอโทษที่เธอส่งในวันที่เธอจากไป โพสต์ก่อนหน้านี้ทั้งหมดถูกลบ และไม่มีโพสต์อื่นถูกส่งหลังจากนั้น

ภาพประกอบคำขอโทษคือใบหย่าของเสิ่นชูกับป๋อมู่เหนียน ผู้คนจำนวนมากเข้าไปเยี่ยมชมบัญชีเว่ยป๋อของเสิ่นชู และผู้ติดตามของเสิ่นชูก็เพิ่มขึ้นมากกว่าสองล้านในเวลาเพียงไม่กี่วัน

เสิ่นชูดูเหมือนจะหายเข้ากลีบเมฆ บัตรโทรศัพท์และบัตรธนาคารทั้งหมดของเธอในเมืองหลานโจวได้หายไป เบาะแสสุดท้ายที่เขาพบคือเสิ่นชูซื้อตั๋วไปเมืองหนานเฉิงเมื่อวันที่ 20 กันยายน แต่เมื่อเธอไปถึงหนานเฉิงแล้ว หลินเจ้าหยางไม่พบเบาะแสใด ๆ เกี่ยวกับเสิ่นชูหลังจากนั้นอีก

หลินเจ้าหยางเสาะหาในเมืองหนานเฉิงตลอดทั้งสัปดาห์ แต่เขาไม่พบอะไรเลย เขาทำได้เพียงกัดฟันกลับไปที่หลานโจวเพื่อตามหาป๋อมู่เหนียน "คุณป๋อ ผมไม่พบอะไรเกี่ยวกับคุณเสิ่นเลยครับ"

สีหน้าของป๋อมู่เหนียนเปลี่ยนเป็นดุดัน และดวงตาของเขาเย็นชา "คุณหมายความว่าเสิ่นชูซึ่งแต่งงานกับผมเป็นเวลาสามปี จู่ ๆ ปรากฏตัวขึ้นและจู่ ๆ ก็หายตัวไปอย่างนั้นหรือ"

เหงื่อเย็นเยียบไหลชุ่มแผ่นหลังของหลินเจ้าหยาง "...คุณป๋อ อย่าเข้าใจผิดนะครับ"

หัวใจของป๋อมู่เหนียนรู้สึกเหมือนถูกอะไรบางอย่างทิ่มแทง เขาโกรธมากจนหัวเราะออกมา “ก็ได้ ถ้าอย่างนั้นผมจะถือว่าเธอตายไปแล้ว!”

หลังจากที่พูดจบ เขามองไปที่หลินเจ้าหยางอย่างเย็นชาและพูดว่า "ออกไป!"

หลินเจ้าหยางไม่กล้าอยู่ที่นี่อีกต่อไป เขาพยักหน้าและโค้งคำนับ รีบออกไป

ประตูปิดลง ทิ้งให้ป๋อมู่เหนียนอยู่คนเดียวในห้องทำงานขนาดใหญ่

เขายืนอยู่หน้าหน้าต่างฝรั่งเศสครู่หนึ่ง จากนั้นหันหลังกลับและเดินกลับไปที่เก้าอี้ทำงาน เขาเหลือบมองไปยังเครื่องลายครามแมวโง่ ๆ บนโต๊ะ และดวงตาของเขาเปลี่ยนเป็นเย็นชา เขายกมือขึ้นโยนเครื่องประดับลายครามลงในถังขยะ

ดีจริงนะ!

สามเดือนต่อมา