บทที่ 10

ข่าวไปถึงป๋อมู่เหนียนในเวลาไม่นาน หลังจากดูวิดีโอเหตุการณ์ในคืนนั้น เขานั่งอยู่ที่นั่นด้วยสีหน้าเย็นชาและไม่พูดอะไรสักคำเป็นเวลานาน

หนึ่งชั่วโมงหลังจากเกิดเหตุ มีคนพบบัญชีเว่ยป๋อของเสิ่นชูซึ่งโพสต์ทั้งหมดถูกลบไปแล้ว เหลือเพียงข้อความเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน: ฉันขอโทษ ฉันผิดไปแล้ว

เสิ่นชูขอโทษตามที่เขาต้องการ แต่มันเป็นการเสียดสีที่น่าขันกับเรื่องทั้งหมดที่ได้รับการเปิดเผย

หลินเจ้าหยางยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน หลังจากที่พูดจบเขาก้มหน้าลงและไม่กล้ามองไปที่ป๋อมู่เหนียน

บรรยากาศในห้องทำงานกดดันจนแทบหายใจไม่ออก ใบหน้าของป๋อมู่เหนียนราวกับเคลือบไปด้วยน้ำแข็ง และดวงตาสีดำของเขาก็มืดมิดราวกับท้องฟ้าก่อนฝนตกหนัก

“กำจัดข่าวภายในครึ่งชั่วโมง!”

หลินเจ้าหยางตัวแข็งไปชั่วขณะ "คุณป๋อ เราลบมันไม่ได้ครับ"

"หมายความว่ายังไง"

ดวงตาสีเข้มของเขาเย็นยะเยือก

หลินเจ้าหยางใจสั่น เขาปลุกปลอบตัวเองก่อนจะตอบ "ทันทีที่ข่าวถูกเปิดเผย ผมได้ขอให้เจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์ของบริษัทลบออกแล้ว เจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์บอกว่านี่เป็นคำขอของคุณเฉินแห่งแคนตันเอนเตอร์เทนเมนท์..”

ทันทีที่หลินเจ้าหยางพูดจบ ใบหน้าของป๋อมู่เหนียนก็เคร่งเครียดลง

"ร้ายกาจจริงนะ เสิ่นชู!"

ป๋อมู่เหนียนเม้มริมฝีปากเป็นเส้นบาง ใบหน้าของเขาแข็งกระด้างราวกับคมมีด เขาไม่พูดอะไรอีกและเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ ในขณะที่เขากำลังจะโทรหาเสิ่นชูโทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น

เมื่อเห็นหมายเลขผู้โทร ใบหน้าของป๋อมู่เหนียนเคร่งขรึมลง "คุณปู่"

หลังจากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบนอินเทอร์เน็ต นายท่านป๋อก็โกรธมาก ทันทีต่อสายโทรศัพท์ น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ "เสิ่นชูปล่อยข่าวทางอินเทอร์เน็ตใช่ไหม หล่อนอยู่ที่ไหน บอกให้หล่อนลบออกทันที กลับบ้านเดี๋ยวนี้!"

“เข้าใจแล้วครับ ผมจะวางสายก่อนนะครับ คุณปู่”

หลังจากวางสายป๋อมู่เหนียนก็กดหมายเลขของเสิ่นชู อย่างไรก็ตามมีเพียงคำตอบเดียวที่เย็นชา: "ขออภัย หมายเลขที่คุณเรียกไม่สามารถติดต่อได้ โปรดโทรในภายหลัง"

เรื่องอื้อฉาวของลูกชายคนที่สองของสกุลป๋อกับพี่สะใภ้ของเขาถูกเสิ่นชูเปิดเผยต่อสาธารณะทางอินเทอร์เน็ต นายท่านป๋อโกรธมากจนความดันโลหิตขึ้น เนื่องจากป๋อมู่เหนียนไม่สามารถหาตัวเสิ่นชูได้ เขาจึงได้แต่กลับไปหาครอบครัวป๋อตามลำพังเพื่อปลอบโยนชายชรา