บทที่ 9

เมื่อเสิ่นชูกลับไปถึงอพาร์ตเมนต์ของเฉินเสี่ยว อีกฝ่ายก็ตื่นแล้ว เธอยืนอยู่หลังประตูและมองเสิ่นชูอย่างตื่นเต้น “เป็นยังไงบ้าง หย่าแล้วหรือยัง ให้ฉันดูใบหย่าหน่อยได้ไหม”

เธอตั้งหน้าตั้งตารอการหย่าร้างของเสิ่นชูกับไอ้สารเลวป๋อมู่เหนียนมาตลอด!

เมื่อเห็นเธอเช่นนั้นเสิ่นชูก็อดยิ้มไม่ได้ เธอหยิบใบหย่าออกมาจากกระเป๋าแล้วส่งให้ "ฉันหย่าแล้ว"

เมื่อเฉินเสี่ยวเห็นใบหย่า เธอแทบจะร้องไห้ออกมา "ดีแล้วที่หย่าซะได้! ดีมาก! จากนี้เธอเป็นสาวสวยโสด! เสิ่นชู คืนนี้ไปสนุกกันไหม"

เสิ่นชูส่ายหน้า “ไม่ ฉันไม่ได้กลับบ้านมาสามปีแล้ว ฉันคิดถึงบ้าน”

ขณะที่พูดเช่นนั้นเธอยกมือขึ้นปิดตา

เป็นเวลาสามปีแล้ว เธอละทิ้งพ่อแม่ของเธอเพราะเห็นแก่ป๋อมู่เหนียน

ตอนนี้ทุกอย่างจบลงแล้ว เธอไม่จำเป็นต้องอยู่อย่างไร้ยางอายในเมืองหลานโจว

อย่างไรก็ตาม ก่อนออกจากบ้านเธอขอให้เฉินเสี่ยวส่งของขวัญที่เธอเตรียมไว้ให้หลินเซียงหยา "เธอช่วยหาคนปล่อยไฟล์เสียงที่ฉันส่งไปให้เธอที"

ป๋อมู่เหนียนบอกให้เธอขอโทษหลินเซียงหยาไม่ใช่หรือ

ถ้าอย่างนั้นเธอจะ "ขอโทษ" หล่อนตอนนี้ เธอแน่ใจว่าหลินเซียงหยาจะพอใจกับคำขอโทษนี้มาก!

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้เฉินเสี่ยวก็รู้สึกตื่นเต้น "ฉันกำลังรอให้เธอพูดอยู่พอดี! ฉันจัดการเรียบร้อยแล้ว ทันทีที่ฉันโทรศัพท์ โลกอินเตอร์เน็ตทั้งหมดจะเข้าสู่ความโกลาหล!"

เสิ่นชูพยักหน้า “ฉันจะไปเก็บของ ไฟลท์ของฉันตอนบ่ายสาม เราไปกินข้าวด้วยกันไหม”

เฉินเสี่ยวถามทันที "เธอจะไม่กลับมาอีกแล้วเหรอ"

"เพื่ออะไร บ้านของฉันอยู่ในเมืองใต้"

เฉินเสี่ยวรู้สึกว่าหลังจากที่เสิ่นชูตาสว่าง เธอก็ตัดสินใจอย่างแน่วแน่ เธอไม่ต้องการอยู่ในหลานโจวอีกต่อไป!

“ถ้าอย่างนั้นเธอช่วยรอฉันจัดการงานของฉันก่อนได้ไหม ฉันจะกลับไปกับเธอในอีกไม่กี่เดือน!”

เสิ่นชูนิ่งไปก่อนจะกล่าวขอโทษ "แต่เธอต้องใช้ความพยายามอย่างมาก กว่าจะมีสิ่งที่เธอมีในวันนี้"