บทที่ 2

ซูย่างได้ยินบทสนทนานอกห้องทำงาน ก็หลุบตาลง

ตลอดหลายปีที่แต่งเข้ามาอยู่ในตระกูลฝู่ เธอก็กล้าบอกกับตัวเองว่าได้ทุ่มเทดูแลทั้งคุณนายฝู่ผู้เป็นแม่สามี และฝู่หยาฮุ่ยผู้เป็นน้องสาวสามีอย่างสุดความสามารถ

ตอนที่ฝู่หยาฮุ่ยประสบอุบัติเหตุรถชนต้องเข้ารับการผ่าตัด ก็เป็นเธอที่เฝ้าอยู่โรงพยาบาลติดต่อกันหลายวัน

ที่แท้ ต่อให้ทำมากแค่ไหน ก็ไม่มีวันเปลี่ยนท่าทีของคนตระกูลฝู่ได้

ไม่นานนัก สายของหลินลู่ซีโทรเข้ามา น้ำเสียงของเธอแฝงความเหนื่อยล้าเล็กน้อยว่า

“ย่างย่าง เธอจะไม่ไปจริง ๆ เหรอ? ฉันจำได้ว่าเมื่อก่อนเธอชอบล่าสัตว์กลางแจ้งที่สุด ยิ่งกว่านั้นยังมีโอกาสได้ซิ่งรถอีกนะ”

ซูย่างชะงักไป

บางความทรงจำก็พลันถูกดึงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

ก่อนที่จะแต่งกับฝู่เฉินซี เธอชอบล่าสัตว์กลางแจ้ง ชอบซิ่งรถ ชอบเหล้าองุ่น หลังจากนั้นเธอได้พบฝู่เฉินซีที่บ้านตระกูลหลิน แล้วก็ตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็น

หลังจากที่ตกหลุมรักฝู่เฉินซีไปแล้ว เธอก็ค่อย ๆ ได้ยินจากปากคนอื่นว่าฝู่เฉินซีชอบคุณหนูผู้ดีที่อ่อนโยนเรียบร้อย

เธอถึงค่อย ๆ เลิกสิ่งเหล่านั้นไปทีละอย่าง

ผ่านมาสามปีแล้ว เธอแทบจะลืมไปแล้วด้วยซ้ำ ว่าตัวตนในตอนแรกเริ่มของเธอนั้น…เป็นอย่างไร

ทางฝั่งสายโทรศัพท์ หลินลู่ซียังคงพูดกล่อมไม่หยุด “ย่างย่าง ถ้าเธอไม่อยากให้ฝู่เฉินซีรู้จริง ๆ เธอก็ปิดเขาไว้ได้ ไม่จำเป็นต้องเลิกทำทุกอย่างเพราะผู้ชายคนเดียว อีกอย่างฝู่เฉินซีเขา…”

“พวกเราหย่ากันแล้ว”

ซูย่างพูดขัดเธอเบา ๆ

หลินลู่ซีเหมือนจะตกใจ ก่อนจะสูดลมหายใจลึก “นี่เธอคิดได้แล้ว หรือว่าฝู่เฉินซีเป็นฝ่ายบ้าไปเอง?”

ซูย่างยิ้มบาง ๆ “เขาเป็นคนขอเอง ฉันก็เลยตกลง”

หลินลู่ซีถึงกับชะงักไป แต่ในใจกลับอดคิดไม่ได้ว่าฝู่เฉินซีช่างตาบอดสิ้นดี

ผู้หญิงอย่างซูย่าง ตระกูลฝู่คงต้องถือว่าโชคดีเป็นลาภลอยถึงได้แต่งเข้ามาเป็นสะใภ้ แต่ตอนนี้กลับหย่ากันเสียแล้วอย่างนั้นเหรอ?

“ยินดีด้วยนะที่รัก” น้ำเสียงของหลินลู่ซีถึงกับตื่นเต้นดีใจ “เดี๋ยวฉันจะไปรับเธอ แล้วฉลองให้ด้วยที่ในที่สุดเธอก็กลับมามองเห็นความจริงเสียที”