บทที่ 3

ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของฝู่หยาฮุ่ย ซูย่างลากกระเป๋าเดินออกไปโดยไม่หันกลับมาเลย

พอเดินออกจากบ้านตระกูลฝู่ ซูย่างก็เห็นหลินลู่ซีเลื่อนกระจกรถลง โผล่หน้าออกมาพร้อมรอยยิ้มสดใสแล้วส่งจูบมาให้เธอ “ที่รัก ขึ้นรถสิ พี่สาวจะพาไปฉลองเอง”

บอกว่าจะพาไปฉลอง แต่หลินลู่ซีก็รู้ดีว่าซูย่างเพิ่งหย่า อารมณ์คงหดหู่ จึงพาเธอไปแค่ร้านอาหารธีมดนตรี พอรู้เหตุผลที่เธอหย่ากับฝู่เฉินซี หลินลู่ซีก็อดบ่นไม่ไหวว่า

“ กู้อี่หนิงอีกแล้วเหรอ? หย่าแบบไร้เหตุผลสิ้นดี ฝู่เฉินซีชอบเธอตรงไหนกันแน่?”

ซูย่างคนกาแฟพลางเอ่ยเสียงขี้เกียจ “ไม่รู้สิ…”

ซูย่างไม่เคยรู้จักผู้หญิงที่เป็นรักแรกในใจของฝู่เฉินซี ตอนนั้นกู้อี่หนิงไปต่างประเทศแล้ว เธอถึงได้มารู้จักฝู่เฉินซี

เธอแค่เคยได้ยินมาว่ากู้อี่หนิงเป็นคนอ่อนโยนเก่งกาจ เข้าอกเข้าใจผู้อื่น ตอนที่ฝู่เฉินซีกับคุณปู่ทะเลาะกันเพราะเรื่องของเธอ คุณหนูกู้ก็ยังวางตัวมีเหตุผล คอยเกลี้ยกล่อมฝู่เฉินซี หลังจากนั้นถึงได้มีการแต่งงานตามข้อตกลงระหว่างเธอกับฝู่เฉินซี

เห็นเธอไม่อยากเล่าต่อ หลินลู่ซีก็เปลี่ยนเรื่อง ค้อมคางลงกับมือพลางพูดว่า “...แต่ฝู่เฉินซีก็ใจกว้างอยู่นะ ทั้งบ้าน ทั้งรถ แถมยังมีสี่ร้อยล้านบาทอีก…”

เธอเงยหน้ามองซูย่างแวบหนึ่ง ก่อนเอ่ยอย่างเสียดายว่า “น่าเสียดายที่เธอเองก็ไม่ได้ขาดของพวกนี้อยู่แล้ว”

หลังจากพ่อซูเสีย ซูย่างก็ขี้เกียจจะมาดูแลกิจการ จึงมอบให้ลูกพี่ลูกน้องอย่างซูเหมี่ยนจัดการแทน ส่วนตัวเองก็นั่งสบาย ๆ รับเงินปันผล คนภายนอกต่างก็คิดว่าบริษัทซูกรุ๊ปกลายเป็นสมบัติที่ตกอยู่ในกำมือของชูเหมี่ยนไปแล้ว อีกทั้งซูย่างกับฝู่เฉินซีก็มีข้อตกลงเรื่องทรัพย์สิน ทำให้ตระกูลซูเชื่อมาตลอดว่าซูย่างไม่เหลืออะไรอีกแล้ว

ซูย่างเอ่ยด้วยท่าทางเหม่อลอยเล็กน้อย “ใครกันจะไปบ่นว่าเงินมีมากเกินไป”

หลินลู่ซีมองซูย่างตรงหน้าที่ดูซีดเซียวเรียบง่าย ใจก็อดเจ็บหน่วงไม่ได้ จึงเอ่ยขึ้นอย่างฮึกเหิมว่า “นั่นสิ ที่รักย่างย่าง เอาเงินก้อนนี้ไปซื้อเสื้อผ้า กระเป๋าสวย ๆ แล้วสลัดตระกูลฝู่ทิ้งให้เด็ดขาดไปเลย! แต่ย่างย่าง เธอคิดไว้หรือยังว่าหลังออกจากตระกูลฝู่แล้วอยากจะทำอะไรต่อ?”

แววตาของชูย่างทอดไกลไปเล็กน้อย

เธอเรียนปริญญาตรีควบสองสาขา คือจิตวิทยาและดนตรี แต่ต่อมาพ่อซูเกิดเรื่องขึ้น เธอจึงต้องพักการเรียนไปช่วงหนึ่ง ผ่านไปหนึ่งปีจึงได้รับปริญญาบัตร ตอนนั้นเธอได้แต่งงานเข้าตระกูลฝู่แล้ว และต่อมาก็กลายเป็นแม่บ้านเต็มเวลานานถึงสามปี…