บทที่ 4

ซูย่างหยุดก้าว สีหน้าเรียบเฉย แต่ไม่ได้ยื่นมือกลับไปจับ

สีหน้าของกู้อวี่หนิงแข็งกระด้างไปเล็กน้อย

ฝู่เฉินซีที่ยืนอยู่ข้าง ๆ เอ่ยขึ้นมาช่วยให้เธอคลายสถานการณ์ น้ำเสียงทุ้มต่ำว่า “คุณปู่รู้เรื่องของเราแล้ว ท่านเลยให้เธอไปทานข้าวด้วยกันคืนนี้ มือถือเธอดันปิดเครื่องไว้ ฉันเลยมารับเอง”

“ฉันรู้แล้ว” ซูย่างก้มมองมือถือ เห็นว่าปิดเครื่องอยู่จริง ๆ จึงพยักหน้าแล้วพูดว่า “ขอฉันชาร์จแบตแป๊บนะ เดี๋ยวจะตามไป”

ความหมายก็คือ เธอไม่คิดจะไปพร้อมกับพวกเขา

ฝู่เฉินซีขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วเอ่ยว่า “งั้นให้ฉันรอเธอก่อนก็ได้…”

ซูย่างยิ้มพลางขัดขึ้นว่า “ไม่เป็นไรหรอก ฉันไปเองก็ได้”

เห็นเขาเงียบไป ซูย่างก็หันไปมองกู้อวี่หนิงแล้วพูดว่า“แล้วก็พรุ่งนี้เก้าโมง ถ้าคุณสะดวก เราไปเอาใบหย่ากันเถอะ”

ฝู่เฉินซีไม่รู้ทำไม ในใจกลับรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อย “ต้องรีบขนาดนั้นเลยเหรอ?”

ซูย่างพยักหน้า สีหน้าจริงจัง “ใช่ รีบมาก”

ฝู่เฉินซีพูดไม่ออกกับคำตอบของเธอ สีหน้าหม่นหมองลง แล้วจูงกู้อวี่หนิงเดินออกไป

เดินไปได้ไม่กี่ก้าว กู้อวี่หนิงก็พูดอะไรบางอย่างกับฝู่เฉินซีด้วยท่าทีสนิทสนม แล้วจึงหันกายกลับมาเดินตรงมาหาซูย่าง ดวงตาอ่อนโยนพลางกล่าวว่า “คุณซู ไม่ว่าจะอย่างไร ฉันก็ต้องขอบคุณคุณ”

ซูย่างงุนงงเล็กน้อย “ขอบคุณเรื่องอะไร?”

กู้อวี่หนิงหันไปมองชายหนุ่มที่ยืนรออยู่ไม่ไกลนั้น พลางเสยปอยผมข้างหู ยิ้มหวานเจือแววทั้งรำลึกทั้งสะท้อนใจ “เมื่อก่อนฉันกับเฉินซีต้องพลัดพรากกันเพราะเหตุบังเอิญต่าง ๆ พอกลับมา ฉันก็คิดว่าเราไม่มีวันได้อยู่ด้วยกันอีกแล้ว ฉันรู้ว่าคุณรักเขามาก ถ้าไม่ใช่เพราะคุณสละให้ เราสองคนก็คงไม่มีโอกาสได้กลับมาอยู่ด้วยกัน”

“เธอคิดผิดแล้ว” ซูย่างเงยหน้าขึ้น “ฉันหย่ากับเขา ไม่ใช่เพราะอยากสละให้พวกเธอ ฉันไม่ได้มีใจกว้างอะไรขนาดนั้น การที่ฉันหย่ากับเขา ก็เพราะฉันไม่อยากรักเขาอีกต่อไปแล้ว และจะไม่มีวันรักเขาอีก”

เธอใช้เวลาสามปี พยายามทำหน้าที่เป็นคุณนายฝู่ให้ดีที่สุด แต่ก็ล้มเหลว

มีเวลาตั้งสามปี บางทีซื้อลอตเตอรี่ยังอาจถูกรางวัลใหญ่ได้เลย แต่เธอกลับไม่สามารถทำให้ฝู่เฉินซีรักเธอได้ แล้วจะฝืนไปทำไม

ตั้งแต่วินาทีที่เธอตัดสินใจหย่า เธอก็ควรจะวางมันลงแล้ว