บทที่ 5

ขณะเขากำลังคิดอยู่ ก็มีมืออุ่น ๆ คู่หนึ่งจับเขาไว้เบา ๆ ฝู่เฉินซีหันหน้าไป กู้อวี่หนิงมองเขาอย่างห่วงใยแล้วพูดว่า “เฉินซี ไม่สบายท้องหรือเปล่า อยากดื่มซุปสักหน่อยไหม?”

ฝู่เฉินซีส่ายหัว

ซูย่างทักทายคุณปู่เสร็จแล้ว ก็ดึงเก้าอี้นั่งลงอย่างไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ ทำเหมือนไม่เห็นปฏิสัมพันธ์ระหว่างคนทั้งสอง

คุณปู่ฝู่กลับส่งเสียงฮึออกมาอย่างดูแคลน

เวลาทานอาหาร ตระกูลฝู่เคร่งครัดกับกฎที่ว่าห้ามพูดคุยระหว่างกิน ซูย่างเองก็ไม่ค่อยมีอารมณ์กินเท่าไหร่นัก เพียงแค่ตักอาหารเล็กน้อยตามมารยาทเพื่อให้คุณปู่สบายใจ

พอกินข้าวเสร็จ คุณปู่ฝู่ก็ดึงมือเธอไว้แล้วพูดว่า “เรื่องของหนูกับอาซี ปู่รู้หมดแล้วนะ ย่างย่าง ไม่ต้องกังวลหรอก ตระกูลฝู่ของเรายอมรับเธอเป็นลูกสะใภ้เพียงคนเดียวเท่านั้น”

เขาหันไปมองกู้อวี่หนิงกับฝู่เฉินซีที่ยืนหน้าตึงอยู่ข้าง ๆ แล้วเหน็บแนมว่า “ถ้าจะมีใครต้องออกไปจากตระกูลฝู่ ก็ควรจะเป็นมือที่สามที่ไปทำลายครอบครัวคนอื่น กับผู้ชายห่วย ๆ ที่ไม่รับผิดชอบต่างหาก!”

ซูย่างรู้สึกอึดอัดใจเล็กน้อย

ฝู่เฉินซีขมวดคิ้ว สีหน้าดูหม่นลงเล็กน้อย ข้าง ๆ กู้อวี่หนิงจับมือเขาไว้ ดวงตาเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา ดูน่าสงสารจับใจ

คุณปู่ฝู่ไม่สนใจสองคนนั้นเลย ตบโต๊ะน้ำชาพร้อมถอนหายใจแล้วพูดว่า “ปู่กับพ่อของเธอเป็นเพื่อนต่างวัยกัน ตอนที่เธอแต่งเข้ามาในตระกูลฝู่ปู่ดีใจอยู่นาน ย่างย่าง ถ้าตอนนี้ต้องให้เธอออกไปจากตระกูลฝู่ ปู่จะเอาหน้าไปบอกพ่อเธอได้ยังไงกัน”

ฝู่เฉินซีเอามือคลึงขมับอย่างปวดหัวแล้วพูดว่า “คุณปู่ ผมจะพยายามชดเชยให้ซูย่างให้มากที่สุด แต่เรื่องความรู้สึกมันฝืนกันไม่ได้นะครับ…”

คุณปู่ฝู่ถึงกับโมโหจนหนวดกระเพื่อม ตาถลึงใส่ทันที “อะไรคือฝืน ฉันว่าตาแกนี่มันบอดชัด ๆ! ไปชอบผู้หญิงแบบนั้นได้ยังไงกัน!”

“คุณปู่……”

เห็นท่าคุณปู่ฝู่กับฝู่เฉินซีจะเถียงกันขึ้นมาแล้ว ซูย่างรีบพูดเสียงนุ่มแทรกขึ้นว่า “คุณปู่ เรื่องหย่าไม่ใช่เขาที่อยากหรอกค่ะ แต่เป็นหนูที่เต็มใจเอง”

ทันทีที่พูดจบ ห้องรับแขกก็ตกอยู่ในความเงียบที่ชวนอึดอัดทันที

ซูย่างรินน้ำอุ่นให้คุณปู่ ยื่นให้คุณปู่ฝู่ดื่มพอให้ใจเย็นลง แล้วจึงเอ่ยช้า ๆ ว่า “คุณปู่ ไม่ต้องกังวลเรื่องหนูนะคะ หนูไม่ได้ทำให้ตัวเองต้องลำบากหรือฝืนใจ ทุกสิ่งที่หนูทำก็เพราะทำตามหัวใจตัวเอง ส่วนการหย่า ก็แค่เพราะหนูไม่ชอบคุณฝู่แล้วเท่านั้นเอง”