ตอนที่ 1015 โดยไม่มีแววเป็นห่วงเป็นใย

เลอศิลป์เพียงแค่เอียงศีรษะให้อัญชสาอย่างไม่แยแสก่อนจะพาไอรดาเข้าไปในคฤหาสน์

ขณะที่อัญชสาจ้องมองไปที่แผ่นหลังของพวกเขา ก็มีบางอย่างแวบขึ้นมาผ่านดวงตาของเธอ

จากที่ฉันรู้รษิกากับเลอศิลป์ไม่ได้พบกันเลยตั้งแต่คืนนั้น เฮอะ! เห็นได้ชัดว่านังนั่นรู้จักที่ของตัวเองและยอมแพ้ไป เมื่อเป็นอย่างนี้ ฉันก็ยิ่งต้องคว้าโอกาสนี้ไว้ให้มากขึ้น และรักษาตำแหน่งของฉันไว้ในฐานะนายหญิงในอนาคตของตระกูลฟ้าศิริสวัสดิ์!

แม้ว่าเลอศิลป์จะยังคงไม่แยแสเธอเหมือนเช่นเคย แต่เขาก็ไม่ได้ขัดขวางเธอแม้แต่น้อย

เมื่อเห็นว่าพวกเขาเข้าไปในคฤหาสน์แล้ว เธอก็รีบตามหลังไป

“มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?”

เลอศิลป์พาไอรดาไปที่ห้องของเธอแล้วและกำลังเดินลงบันไดไป เขามองผู้หญิงที่หน้าประตูอย่างเหลืออด

อัญชสาหยุดเดินและตอบอย่างยิ้มแย้มว่า “คุณศศิตาบอกฉันให้มาดูว่าคุณเป็นยังไงบ้าง”

เมื่อถึงตอนนั้น เลอศิลป์ก็ละสายตาจากเธอไปแล้ว “ผมหายดีแล้ว ฝากบอกแม่ผมด้วยว่าไม่ต้องกังวล”

อัญชสาอยากจะพูดต่อ แต่เขาไล่เธอไปในทันทีพร้อมเสริมว่า “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว คุณก็กลับไปเถอะ”

เมื่อถึงตอนนั้น อัญชสาก็ตัวแข็งทื่อทันที "แต่…"

ฉันจะกลับไปได้ยังไงในเมื่อฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลย?

เลอศิลป์กวาดตามองเธอ “แม่ผมขอให้คุณเข้ามาดูผมไม่ใช่เหรอ? ตอนนี้คุณก็เจอผมแล้ว ดังนั้นทางที่ดีที่สุดคือควรรีบไปบอกแม่ผมว่าผมเป็นยังไงบ้าง เพื่อที่แม่ผมเขาจะได้ไม่ต้องกังวล”

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็ละสายตาไป โดยไม่ยอมสบตาเธอจนเกินความจำเป็น

ความไม่สนใจใดๆ ของเขาทำให้อัญชสากัดฟันอย่างหนัก

ถึงอย่างนั้นฉันก็ต้องคิดหาทางใกล้ชิดเขาให้ได้!

ด้วยเหตุนี้ เธอจึงเหลือบมองบันไดตรงประตู

วินาทีต่อมา เธอก็ละสายตาแล้วส่งยิ้มให้ชายคนนั้น "คุณพูดถูก งั้นฉันจะกลับก่อนแล้วกันค่ะ ขอตัวนะคะ”

เลอศิลป์พยักหน้าอย่างไม่สนใจ

อัญชสาเม้มปากแล้วยิ้มก่อนจะหันหลังเดินไปที่ประตู

ทว่าไม่มีใครคาดคิด เท้าของเธอกลับลื่นไถลเมื่อเธอไปถึงบันได

“อ๊ะ!”