ตอนที่ 1014 เพราะนางปีศาจคนนี้

เลอศิลป์มองอชิและเบนนี่อย่างเฉยเมย

ความรู้สึกแปลกๆ ปะทุขึ้นภายในใจอชิและเบนนี่อย่างอธิบายไม่ถูกเมื่อพวกเขาสบตากับเลอศิลป์

แววตาของพ่อที่มองเราดูเปลี่ยนไป

ในความเป็นจริง เด็กๆ รู้สึกว่าชายคนนั้นดูเหมือนจะไม่อยากมองพวกเขาเป็นเวลานาน สายตาของเขาจ้องมองพวกเขาเพียงชั่วครู่ก่อนที่จะละสายตาไปในวินาทีต่อมา

"คุณเลอศิลป์ครับ” เบนนี่อดไม่ได้ที่จะลองถามดู

เลอศิลป์เพียงแต่เอียงศีรษะเล็กน้อย "ครูพิมมพ์รภาจะรออยู่กับเธอทั้งคู่นะ”

เมื่อพูดอย่างนั้น เขาก็ยื่นมือออกไปหาไอรดาอีกครั้ง

ไอรดาลังเลที่จะกลับบ้าน แต่เธอมองออกว่าพ่อของเธอดูโกรธ

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดเธอก็เอื้อมมาจับมือเขา

ในทางกลับกัน อชิและเบนนี่ทำได้เพียงสงบใจลงและมองดูอย่างหมดหนทางขณะที่เลอศิลป์จากไปพร้อมกับไอรดา

“พ่อโกรธแม่หรือเปล่า? อชิ” เบนนี่จ้องมองพี่ชายของเขาอย่างน่าสงสาร

อชิยังคงไม่แสดงท่าทีใด แต่ความผิดหวังปรากฏอยู่ในแววตาของเขา

นั่นคือความเป็นไปได้เดียวที่เขาคิดได้

ไม่ว่าอย่างไร เลอศิลป์ก็คอยมาอยู่เป็นเพื่อนรษิกาทุกครั้งที่เธอป่วย

แต่คราวนี้เขาป่วย เธอกลับไม่ได้สนใจจะสอบถามอาการของเขาด้วยซ้ำ

พ่อคงจะผิดหวังมาก...

ในขณะเดียวกัน เลอศิลป์ก็พาไอรดาขึ้นรถ

เขากวาดตามองอชิและเบนนี่ที่ประตูโรงเรียน จากนั้นเขาก็ค่อยๆ สตาร์ทรถ

พอพวกเขาขับรถออกไปไกล ไอรดาก็อดไม่ได้ที่จะถามว่า “โกรธคุณรษิกาเหรอคะ? พ่อ”

คิ้วของเลอศิลป์ขมวดแน่น และเขาไม่ตอบอะไร

เขาเดาได้ว่าเธออยากพูดอะไร แต่ตอนนั้นเขาไม่มีอารมณ์จะฟัง

ไอรดาพูดต่อด้วยน้ำเสียงน่ารักโดยไม่รู้ถึงความคิดของพ่อเธอ “เธอไม่ได้ตั้งใจจะหลบหน้าเราแทนที่จะไปเยี่ยมพ่อนะคะ คงเป็นเพราะเธอยุ่งกับงานอยู่”