ตอนที่ 1130 รู้สึกผิด

เมื่อได้ยินเช่นนั้น รษิกาก็ขมวดคิ้วโดยไม่รู้ตัวขณะที่เสียงเธอก็ดูเฉยเมย

“อ้อ ไม่ๆ ค่ะ คุณเจตนินเป็นแค่หุ้นส่วนทางธุรกิจเท่านั้น เขาเตรียมสมุนไพรมาให้เราตามเวลาเพื่อที่จะให้แน่ใจว่าการวิจัยของเราดำเนินไปได้ตามกำหนดการ”

คำพูดของคมสันย้ำเตือนให้รษิกานึกถึงลูกๆ ของเธอ และความคิดบางอย่างก็ผุดขึ้นมา

เด็กๆ จะเชื่อฉันได้ยังไงถ้าหากคมสันยังเข้าใจความสัมพันธ์ของฉันกับเจตนินผิดไป? แล้วฉันก็ยังคิดไม่ออกเลยว่าทำไมผู้คนถึงเข้าใจความสัมพันธ์ของฉันกับเขาผิดอย่างนี้

คมสันยิ้มให้เธออย่างไม่สะทกสะท้าน “คุณไม่ต้องรีบร้อนปฏิเสธก็ได้ครับ คุณหมอรษิกา ยังไงซะมันก็เป็นปกติที่คุณเจตนินจะประทับใจคนที่มากความสามารถอย่างคุณ”

จากนั้น เหมือนกับจะกลัวว่ารษิกาจะไม่รู้ว่าพวกเขารู้อะไรบ้าง เขาจึงยิ้มและพูดว่า “ผมกลัวว่าคุณจะไม่รู้เรื่องนี้ แต่ทุกๆ คนในสถาบันวิจัยพูดถึงความสัมพันธ์ของคุณกับคุณเจตนินกันหมด”

รษิกาตัวแข็งทื่อ “พวกคุณพูดอะไรกัน?”

คมสันหัวเราะ “คุณเจตนินมักจะอยู่ข้างๆ คุณเสมอเวลาเขามาที่สถาบันวิจัยของเรา และเขาก็ใส่ใจเรื่องการทำงานของเรามาก คงยากมากกับเราที่จะไม่คิดว่าพวกคุณไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่โรแมนติกต่อกันน่ะครับ”

รษิกาเปิดปากจะพูดแต่ไม่นานก็ตระหนักได้ว่าเธอไม่อาจตอบโต้ได้ ดังนั้น เธอจึงทำได้แค่พูดไปว่า “คุณหมอคมสันคะ ถ้าคุณได้ยินใครพูดเรื่องนี้อีก ช่วยอธิบายกับพวกเขาด้วยว่าคุณเจตนินกับฉันเป็นแค่เพื่อนกันเท่านั้น มันไม่มีอะไรอย่างอื่นอีกเลยระหว่างเรา”

คมสันค้อมหัวลง “ได้เลยครับ”

จากนั้นเขาก็พูดต่อไปว่า “แต่เรื่องนี้จะไม่จบลงไปเพราะพวกเขาได้ฟังคำอธิบายจากผมหรอกครับ ถ้าคุณไมม่อยากให้คนอื่นเข้าใจผิดเรื่องความสัมพันธ์ของคุณกับคุณเจตนิน การอยู่ห่างๆ จากเขาเป็นทางที่ดีที่สุด”

รษิกาพยักหน้า “ขอบคุณที่เตือนนะคะ ฉันจะไปลองคิดดู”

หลังจากนั้น คมสันก็ไม่ได้พูดอะไรอีกและเดินนำคนของเขาให้ขนสมุนไพรเข้าไป

รษิกาไม่รู้เลยว่า มีแววประหลาดบางอย่างฉายในดวงตาของคมสัน

เจตนินมาที่สถาบันวิจัยแทบทุกวัน

ทุกครั้งที่เขามา ทั้งสองคนก็ใช้เวลาเกือบครึ่งวันพูดคุยเรื่องความคืบหน้าในสถาบันวิจัย