ตอนที่ 1131 ทำอาหารให้ผมหน่อย

เจตนินอึ้งไปพักหนึ่งก่อนที่จะตระหนักรู้และเห็นด้วยกับที่รษิกาพูด

จากนั้นทั้งสองคนก็ออกไปจากสถาบันวิจัย

แววแห่งความยินดีเต้นเร่าอยู่บนใบหน้าของคมสันเมื่อเขาเห็นทั้งสองคนเดินออกไป

ตั้งแต่เจตนินมาหารษิกา คมสันก็มุ่งความสนใจไปที่ทั้งสองคน

ดังนั้น เขาจึงเห็นสีหน้าลำบากใจของรษิกา

เห็นได้ชัดว่าสิ่งที่เขาพูดไปเมื่อเช้านั้นได้ผล

ระหว่างนั้น รษิกาก็ชะงักอยู่ที่ทางเข้าสถาบันวิจัยด้วยความรู้สึกที่ปนเปกันไปหมด ในเวลานั้น เจตนินก็มาหยุดอยู่ข้างหลังเธอ

“ขอโทษนะคะ” รษิกาตั้งสติได้ระหว่างที่เดินออกมาข้างนอกและรู้ตัวแล้วว่าเธออารมณ์ไม่ดีอยู่เล็กน้อยเมื่อครู่นี้

เจตนินเลิกคิ้วและหยอกล้อว่า “มีอะไรเหรอครับ? ทำไมจู่ๆ คุณถึงขอโทษผมอย่างนี้ล่ะ? คุณแอบทำอะไรแย่ๆ ลงไปในโครงการเราหรือเปล่าครับ? คุณรษิกา”

รษิกาส่ายหน้าทันที “ไม่หรอกค่ะ”

ฉันทำเพื่อโครงการนี้ไปตั้งมากมาย แล้วฉันจะทำอะไรแย่ๆ กับมันเพื่ออะไร?

เจตนินหัวเราะ “ผมแค่ล้อเล่นน่ะครับ แต่ผมก็คิดไม่ออกเลยว่าทำไมคุณถึงขอโทษผมได้อีกนอกจากเหตุผลนี้”

รษิกาหลุบตาลง “ฉันแค่คิดถึงท่าทีของฉันก่อนหน้านี้ มันไม่ค่อยดีเท่าไรค่ะ”

“ผมไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องใหญ่เลยครับ ผมไม่รังเกียจท่าทีไหนๆ ของคุณทั้งนั้นแหละ ตราบใดที่การวิจัยเป็นไปได้ด้วยดี”

เจตนินพูดอย่างชัดเจนว่าพวกเขามีความสัมพันธ์กันในแค่เรื่องงานเท่านั้น

แต่รษิกากลับยิ่งรู้สึกผิดมากขึ้นเมื่อได้ยินที่เขาพูด

เจตนินคิดเหมือนกันกับฉัน เขาแค่ทำอะไรมากมายเพื่อสถาบันวิจัยก็เพื่อให้โครงการเป็นไปได้ด้วยดี แต่ดูฉันสิ ฉันกลับไปสงสัยเจตนาของเขาเพราะคำซุบซิบโง่ๆ พวกนั้น

“ถ้างั้น… คุณรษิกาครับ มีอะไรที่อยากบอกผมหรือเปล่า? ถึงได้ขอให้ผมออกมาข้างนอกนี่” เจตนินถาม