ตอนที่ 1175 อาการทรงตัวในตอนนี้

อย่างไรก็ตาม ความรู้สึกไม่สบายใจที่ไม่อาจอธิบายได้ครอบงำไอรดา เธอรู้สึกเสียใจมากจนดวงตาของเธอแดงก่ำ “ไม่ หนูต้องการพ่อ พ่อขา!”

เลอศิลป์กุมขมับของเขาด้วยความกระวนกระวายใจและพยายามปลอบลูกสาวโดยพูดอย่างอดทนว่า “ไอวี่... พ่อจะกลับบ้านเร็วๆ นี้”

จู่ๆ ไอรดาก็เรียกร้องขึ้นมาโดยไม่คาดคิดว่า “หนูอยากได้คุณรษิกา!”

เมื่อพูดถึงรษิกา หัวใจของเลอศิลป์ก็จมดิ่งลงในทันที

นี่เป็นเรื่องบังเอิญหรือเปล่า? ทำไมวันนี้เธอถึงพูดเรื่องนี้ขึ้นมาทั้งที่เธอรอรษิกามาหลายวันแล้ว?

“ทำตัวดีๆ นะไอวี่ พ่อของเธอกำลังยุ่งกับงาน ฉันจะดูแลเธอเป็นอย่างดี”

อัญชสารีบตัดบทไอรดา และนำโทรศัพท์มาแนบหู โดยกลัวว่าไอรดาจะร้องไห้หากปล่อยให้เธอคุยสายต่อ

หากเป็นเช่นนั้น เธอคงไม่มีทางอธิบายเรื่องต่างๆ ให้เลอศิลป์เข้าใจได้จริงๆ

“ไปทำงานต่อเถอะค่ะเลอศิลป์ ไม่ต้องกังวล เดี๋ยวฉันจะพาไอวี่กลับบ้านอย่างปลอดภัย!”

แน่นอนว่าเลอศิลป์ได้ยินเสียงไอรดากระวนกระวาย แต่เมื่อเปรียบเทียบกับสภาพในตอนนี้ของรษิกา เขาก็ไม่มีเวลาดูแลลูกสาว

ดังนั้น เขาจึงเงียบไปพักหนึ่ง จากนั้นอัญชสาก็สัญญาอย่างหนักแน่น

หลังจากวางสาย อัญชสาก็เหลือบมองกระจกมองหลัง

เฮ้อ! โชคดีที่เธอแค่มีน้ำตาและยังไม่เริ่มร้องไห้โวยวาย ฉันคิดว่าเลอศิลป์ไม่สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติใดๆ

“ไอวี่ คุณรษิกามีลูกแล้ว ดังนั้นเธอจะยึดติดกับคุณรษิกามากนักไม่ได้ นอกจากนี้ผู้หญิงคนนั้นก็มักจะทะเลาะกับพ่อของเธออยู่บ่อยครั้ง เธอควรเข้าข้างพ่อของเธอนะ”

เธอพยายามหลอกล่อให้ไอรดาอยู่ห่างจากรษิกา

ไอรดาซึ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่แล้วในวันนั้น ย่นจมูกด้วยความโกรธเมื่อได้ยินคำพูดดูหมิ่นเกี่ยวกับรษิกาจากปากอัญชสา เธอกอดอกและไม่ได้พูดอะไร

ท่าทีของเด็กหญิงตัวเล็กๆ ทำให้อัญชสากัดฟันด้วยความขุ่นเคืองและบังคับตัวเองให้ระงับความโกรธในตัวเธอ

ที่โรงพยาบาล เวลายังคงดำเนินต่อไป

ตอนนี้เจ็ดโมงเช้าแล้ว สี่ถึงห้าชั่วโมงผ่านไปนับตั้งแต่รษิกาถูกเข็นเข้าไปในห้องฉุกเฉิน

เลอศิลป์นั่งลงหลังจากยืนมาเป็นเวลานาน และทันใดนั้น เขาก็ยืนอยู่หน้าประตูห้องฉุกเฉินอีกครั้งด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เขารออยู่อย่างหมดความอดทน