ตอนที่ 1176 ป่วยจริงๆ

เมื่อเลอศิลป์ไม่ได้รับคำตอบหลังจากรอสักพัก ความโกรธในตัวเขาก็ระเบิดออกมาทันที

“พวกคุณหูหนวกไปแล้วเหรอ? ผมถามว่าเธออยู่ที่ไหน!”

ผู้เชี่ยวชาญชั้นนำกัดฟันอธิบายอย่างรวดเร็ว "ประเด็นก็คือ แม้ว่าอาการของคุณหมอรษิกาจะทรงตัวแล้วในตอนนี้... แต่เธอยังอยู่ในอาการโคม่า หลังจากตรวจสอบเธอแล้ว ข้อสรุปของเราก็คือความเป็นพิษนั้นสร้างความเสียหายให้กับเส้นประสาทสมองของเธอ เราไม่แน่ใจว่าเธอจะฟื้นคืนสติเมื่อไรเช่นกันครับ”

คำพูดของเขาขาดห้วงไปในทันทีที่มีมือขนาดยักษ์มาคว้าคอเสื้อของเขา และเขาก็ก้าวไปข้างหน้าสองก้าว

เพราะไม่กล้าขัดขืน ผู้เชี่ยวชาญคนนั้นทำได้เพียงเกลี้ยกล่อม “คุณเลอศิลป์ครับ... คุณเลอศิลป์... ใจเย็นๆ ก่อนครับ... คุณรษิกาถูกเข็นไปที่ห้องพักฟื้นแล้ว หากคุณกังวลจริงๆ คุณก็ไปตรวจดูเธอได้”

เมื่อดึงชายคนนั้นเข้ามาใกล้ เลอศิลป์ก็มองเขาด้วยสายตาที่เฉียบคม “ผมไม่ได้เรียกคุณมาที่นี่เพื่อฟังเรื่องไร้สาระแบบนั้น! ผมอยากให้เธอหายดีเต็มร้อย! ไม่งั้นพวกคุณจะมีประโยชน์อะไร?”

ความกังวลใจแผ่ไปทั่วใบหน้าของผู้เชี่ยวชาญ “ผมรู้ แต่คุณรษิกาถูกส่งมาที่โรงพยาบาลช้าเกินไป ถ้าพาเธอมาทันทีหลังจากที่เธอหมดสติไป เราก็สามารถรักษาเธอให้หายได้อย่างไม่ต้องสงสัย มันสายเกินไปที่จะพูดอะไรตอนนี้ นาทีทองผ่านไปแล้ว…”

“ผมไม่อยากได้ยินเรื่องทั้งหมดนี้!” เสียงของเลอศิลป์เยือกเย็นไร้ซึ่งความอบอุ่น

ผู้เชี่ยวชาญคนนั้นหัวใจเต้นแรง และเขาก็เปลี่ยนวิธีพูดไปอย่างรวดเร็ว “เราจะพยายามอย่างเต็มที่และหาวิธีทำให้คุณรษิกาฟื้นโดยเร็วที่สุด!”

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็มองไปที่ชายตรงหน้าอย่างระมัดระวัง “แต่ก่อนที่เราจะได้วิธีรักษา เราคิดว่าเธอยังคงรับรู้ถึงสภาพแวดล้อมของเธออยู่ บางทีการพูดคุยกับเธออาจทำให้เธอฟื้นขึ้นมาก็ได้”

มือของเลอศิลป์กำแน่นยิ่งขึ้น เขาพยายามดิ้นรนเพื่อให้ตัวเองสงบ ก่อนจะปล่อยชายที่อยู่ตรงหน้าเขา

ผู้เชี่ยวชาญถอนหายใจด้วยความโล่งอกทันที

"เธออยู่ที่ไหน? ผมจะไปตรวจดูเธอ” เลอศิลป์ถามห้วนๆ

ฉันต้องพบเธอด้วยตนเองก่อนถึงจะยอมพักได้

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ผู้เชี่ยวชาญทุกคนก็บอกตำแหน่งห้องพักฟื้นของรษิกาให้เขารู้โดยไม่ลังเลใจ

ทีมแพทย์ทั้งหมดพาเลอศิลป์ไปยังห้องพักฟื้นของรษิกา