ตอนที่ 1177 อาจตายได้

“รษิกา”

เลอศิลป์อดไม่ได้ที่จะเรียกรษิกา โดยเก็บงำความหวังริบหรี่ไว้ว่าเธอจะลืมตาตื่นขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงของเขา

อนิจจา ไม่มีคำตอบจากเธอแม้ว่าเสียงของเขาจะดังขึ้นเป็นเวลานานก็ตาม

เขาโน้มตัวลงและเข้าใกล้ผู้หญิงบนเตียงในโรงพยาบาลด้วยความเหนื่อยล้า

หากเธอมีสติแม้เพียงเล็กน้อย เธอคงพยายามดิ้นรนเพื่อฟื้นคืนสติและผละออกจากเขาทันทีที่เธอเห็นเขาเข้ามาใกล้

แต่คราวนี้ เธอนอนนิ่งอยู่ตรงนั้นและปล่อยให้เขาเข้าใกล้เธอมากจนห่างกันเพียงไม่กี่นิ้ว ถึงกระนั้น จังหวะการหายใจของเธอก็ไม่เปลี่ยนแปลงไปเลย

ตอนนั้นเองที่เลอศิลป์ตระหนักได้ว่าเขาไม่ได้มองดูรษิกาใกล้ๆ มานานแล้ว

รูปร่างหน้าตาของเธอยังคงงดงาม แต่เธอก็ดูป่วยจริงๆ

เมื่อมองดูใบหน้าที่ซีดเซียวของเธอ แววแห่งความลังเลก็ฉายไปทั่วดวงตาของเขา

ครู่ต่อมา เขาค่อยๆ เอื้อมออกมาลูบไล้ใบหน้าของเธอด้วยปลายนิ้วของเขา

“คุณโกรธผมเหรอ? หมอรักษาคุณมาหลายชั่วโมงแล้ว แต่ทำไมคุณยังไม่ฟื้นสักทีล่ะ? เป็นเพราะคุณอยากเห็นผมจมอยู่กับความเสียใจหรือเปล่า”

ไม่ต้องบอกก็รู้ว่า ผู้หญิงบนเตียงไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เลยแม้แต่น้อย

เมื่อเห็นเธออยู่ในอาการโคม่า เลอศิลป์ก็รู้สึกว่าอารมณ์ของเขาคงควบคุมไม่ได้หากเขายังอยู่ที่นั่น

เขาบังคับตัวเองให้ยืดตัวขึ้นก่อนที่จะจ้องมองรษิกา “อีกสักพักผมจะกลับมา ผมหวังว่าคุณจะฟื้นตอนที่ผมกลับมานะ”

หลังจากพูดอย่างนั้น เขาก็หันหลังกลับด้วยความพยายามทำใจแข็งแล้วจากไป

แท้จริงแล้วเขาไม่สามารถอยู่ในห้องพักฟื้นได้อีกต่อไปแล้ว