ตอนที่ 1192 พ่อนั้นสำคัญมาก

ไม่นานนักผู้เชี่ยวชาญก็ออกจากห้องพักฟื้น

ทันทีที่ประตูห้องเปิดออกมา เลอศิลป์ก็เงยหน้าขึ้นมองทันที “เธอเป็นไงบ้าง?”

หัวหน้าผู้เชี่ยวชาญพยักหน้าด้วยรอยยิ้มอย่างมั่นใจ “คุณรษิกาฟื้นมาเร็วกว่าที่คาด เธอจะไม่เป็นไรเพราะเธอฟื้นแล้วครับ การรักษาเพื่อติดตามผลนั้นง่ายกว่ามาก คุณแค่ต้องทำให้แน่ใจว่าเธอจะไม่กระวนกระวายใจตลอดระยะเวลา”

เลอศิลป์พยักหน้ายืนยันและจ้องมองรษิกาผ่านประตู

เธอล้มตัวลงไปนอนบนเตียง ราวกับสัมผัสได้ถึงการจ้องมองของเขา จากนั้นก็หันไปทางด้านข้างโดยหันหลังมาทางประตู

ดวงตาของเลอศิลป์เคร่งเครียดขึ้นทันที

“คุณเลอศิลป์ พวกเราขอตัวนะครับถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมมั่นใจว่าเด็กๆ และคุณมีเรื่องต้องคุยกับคุณรษิาอีกมาก เราไม่อยากขัดจังหวะครับ” ผู้เชี่ยวชาญกล่าว

เลอศิลป์พยักหน้าและเบี่ยงตัวหลบให้พวกเขาออกไป

เด็กทั้งสามรีบเข้าไปในห้องพักฟื้นทันทีที่ผู้เชี่ยวชาญเข้าไปในลิฟต์

“แม่!”

ดวงตาของอชิและเบนนี่เป็นประกายขณะวิ่งไปหารษิกา พวกเขาเป็นเหมือนลูกสุนัขสองตัวที่มองเธอด้วยดวงตากลมโต

ไอรดาเดินตามเด็กชายสองคนไป เธอเปิดปากจะพูดแต่สุดท้ายก็เงียบไป

เมื่อสังเกตเห็นไอรดา เลอศิลป์ก็คิดว่าเธอน่าจะพูดคำว่า "แม่" เหมือนเด็กชายทั้งสอง

แววที่แปลกประหลาดแวบเข้ามาในดวงตาของเลอศิลป์เมื่อเขาเห็นว่าไอรดาเขินอายเพียงใด

“แม่ครับ รู้สึกยังไงบ้าง? ไม่สบายตัวบ้างไหม?” อชิถามด้วยความเป็นห่วง

รษิกายิ้มปลอบใจ “แม่ไม่เป็นไร ขอโทษที่ทำให้ลูกกังวลนะจ๊ะ ลูกกลัวมากใช่ไหม?”