ตอนที่ 1198 ทำไมถึงเรียกว่าแม่

เบนนี่ถามด้วยเสียงอันน่ารักว่า “แต่แม่ยังป่วยอยู่ พวกเราทำอะไรได้บ้าง?"

ถ้าเราบอกแม่ว่าเราชอบคุณเลอศิลป์ แม่คงจะสะเทือนใจมาก ฉันไม่อยากให้แม่ป่วยอีก

สีหน้าของอชิดูเข้มงวดเมื่อเขาหันไปมองไอรดา “ในเมื่อแม่ไม่สบาย เราคุยกับคุณเลอศิลป์กันก่อนเถอะ เห็นไหมว่าคุณเลอศิลป์กังวลแค่ไหน? ฉันเชื่อว่าเขายังรักแม่!”

ขึ้นอยู่กับไอรดาแล้วที่จะโน้มน้าวเลอศิลป์

ไอรดาเข้าใจอย่างรวดเร็วว่าอชิหมายถึงอะไร เธอพยักหน้าอย่างมั่นคง “ฉันจะไปหาพ่อเดี๋ยวนี้!”

เธอหันหลังเพื่อจะไปหาพ่อตามที่พูด

อชิจับมือเธอแล้วขมวดคิ้ว “เธอออกไปตอนนี้ไม่ได้แล้ว!”

เขารู้ว่าเลอศิลป์จะบอกพวกเขาให้เลิกยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของเขาหากพวกเขาไปถามเลอศิลป์โดยตรง

เราต้องทำอะไรที่ฉลาดกว่านั้น!

เด็กๆ รวมตัวกันและเริ่มกระซิบกัน

ไม่กี่นาทีต่อมา ไอรดาก็เปิดประตู ดวงตาของเธอแดงก่ำ

“คุณหนูไอรดา!” ครรชิตเข้ามาหาเธอด้วยท่าทางกังวล “ทำไมคุณหนูถึงยังไม่นอนล่ะครับ? นอนไม่หลับเหรอ?”

ไอรดาพยักหน้าด้วยความเศร้าและพึมพำ “พ่อ”

ครรชิตคุกเข่าลงมาสบตาเธอ “คุณหนูอยากพบคุณเลอศิลป์ใช่ไหม?”

ไอรดาพยักหน้าอย่างหนักแน่น

เมื่อเห็นเช่นนั้น ครรชิตจึงลุกขึ้นและเคาะประตูห้องพักฟื้นของรษิกา

หลังจากนั้นไม่นาน เลอศิลป์ก็เดินออกไป

คิ้วของเขาขมวดแน่นเมื่อเห็นไอรดายืนอยู่ข้างนอก “มีอะไรหรือเปล่า?”