ตอนที่ 1205 ปิดบังความอึดอัดใจของเธอ

ในทางกลับกัน จักรภพขึ้นไปถึงชั้นบนสุดแล้ว

เลอศิลป์กำลังรออยู่ด้านนอกห้องพักฟื้นหลังจากส่งไอรดากลับไปที่ห้องของเธอ

“ตอนนี้คุณหมอรษิกาเป็นยังไงบ้าง? เธอถูกพิษได้ยังไง?”

จักรภพเคยไปที่สถาบันวิจัยของรษิกา ดังนั้นเขาจึงรู้ดีว่าบุคลากรและอุปกรณ์ที่นั่นมีมาตรฐานความปลอดภัย

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงเชื่อว่าเหตุการณ์ก๊าซพิษเช่นนี้ไม่ควรเกิดขึ้นเลย

เนื่องจากเลอศิลป์กำลังเผชิญหน้ากับเพื่อนของเขาเอง เขาจึงลดความระวังตัวลงและพูดด้วยน้ำเสียงเหนื่อยล้า “ฉันไม่แน่ใจ เธอก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไง”

จักรภพตัดสินใจที่จะไม่ถามต่อเมื่อเห็นแววหงุดหงิดในดวงตาของเลอศิลป์ “ฉันขอไปเยี่ยมเธอได้ไหม?”

เลอศิลป์เหลือบมองห้องพักฟื้นและลังเลเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้าตอบ “ฉันไม่แน่ใจว่าเธอตื่นอยู่หรือเปล่า แต่นายเข้าไปดูเธอได้ถ้านายต้องการ”

จิตใจของรษิกาเต็มไปด้วยคำพูดของเลอศิลป์ก่อนหน้านี้ ดังนั้นเธอจึงตื่นตัวเต็มที่เมื่อทั้งสองเข้าไปในห้องพักฟื้น

เธอไม่แน่ใจว่าจะเผชิญหน้ากับเลอศิลป์อย่างไร เธอจึงตัดสินใจหลีกเลี่ยงเขาด้วยการแสร้งทำเป็นหลับ

“คุณหมอรษิกาครับ” จักรภพเรียกเธอเบาๆ

เมื่อตระหนักว่าเขามาที่นี่เพื่อเยี่ยมเธอ รษิกาจึงลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะลืมตาขึ้น “คุณจักรภพ”

จักรภพถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นว่าเธอตื่นอยู่ “ขอบคุณพระเจ้า! ผมกำลังจะกลับเพราะคิดว่าคุณหลับไปแล้ว”

รษิกาหัวเราะอย่างประหม่าและพยายามอย่างเต็มที่เพื่อหลีกเลี่ยงสายตาของเลอศิลป์ที่ยืนอยู่ข้างเขา

เป็นปกติที่เลอศิลป์จะรู้ว่าเธอคิดอะไรและนิ่งเงียบไปขณะที่เขายืนอยู่ตรงนั้น

“คุณรู้สึกยังไงบ้าง?” จักรภพถามอย่างกังวล

รษิกาส่งยิ้มขอบคุณให้เขาขณะที่เธอตอบว่า “ฉันไม่เป็นไรค่ะ เหนื่อยนิดหน่อยก็แค่นั้น ขอโทษที่ทำให้คุณต้องกังวลนะคะ”

จักรภพขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นนั้น “เอาน่า ไม่จำเป็นต้องขอโทษหรอก! ผมไม่กล้าบอกเรื่องนี้กับคุณปู่เพราะสงสัยว่าท่านจะรับไม่ไหว คุณอาจคิดว่าผมมาเยี่ยมแทนท่านก็ได้นะครับ ผมมาที่นี่ด้วยความรีบ เลยไม่มีเวลาซื้อกระเช้าหรืออะไรให้คุณเลย”