ตอนที่ 1206 ให้ความเป็นส่วนตัวกับพวกเขา

“เลอศิลป์ ฉันคิดว่ามันมีอะไรมากกว่าที่เห็น” จักรภพพูดขณะที่เขาก้าวออกจากห้องพักฟื้น

เขายังคงเชื่อว่าต้องมีคนทำลายการทดลองนี้ แต่เขาไม่คิดว่าจะมีใครในสถาบันวิจัยที่เกลียดรษิกามากพอที่จะทำแบบนั้นได้

แววตาของเลอศิลป์หม่นหมองในขณะที่เขาตอบว่า "ฉันก็รู้สึกเหมือนกัน แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาติดตามเรื่องนี้"

สิ่งที่สำคัญสำหรับเขาในตอนนี้คือการช่วยให้รษิกาฟื้นตัวโดยเร็วที่สุด

จักรภพพยักหน้า “ฉันรู้ว่านายกังวลอะไร แต่นี่ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายเลยนะ”

เลอศิลป์ขมวดคิ้วด้วยความสับสนเมื่อได้ยินเช่นนั้น

จักรภพยิ้มอย่างมีความหมายให้เขาขณะที่เขาพูดว่า “ครั้งสุดท้ายที่เราดื่มกัน นายบอกฉันว่าอยากเลิกกับคุณหมอรษิกา ฉันสงสัยว่าตอนนี้นายรู้สึกยังไงบ้างกับเรื่องอยากเลิกนั่น”

เลอศิลป์ ถอนหายใจและพูดด้วยน้ำเสียงเครียดว่า “ไม่ว่าฉันจะรู้สึกยังไง นี่ไม่ใช่การตัดสินใจที่ฉันทำได้ด้วยตัวเอง”

ฉันทำเพื่อรษิกามากมาย แต่ดูเหมือนเธอจะไม่ได้รู้สึกอบอุ่นต่อการกระทำของฉันเลย

“อย่างน้อยที่สุด ตอนนี้นายก็มั่นใจแล้วว่ารษิกาอยู่ตรงไหนในใจนาย แล้วทีนี้ นายคิดว่าจะปล่อยเธอไปได้ไหม?” จักรภพถามพร้อมกับขมวดคิ้ว

เลอศิลป์ตัวสั่นเมื่อได้ยินเช่นนั้น

ฉันจะปล่อยรษิกาไปได้เหรอ? ฉันยังจำได้ว่าฉันรู้สึกอย่างไรเมื่อเห็นเธอหมดสติในวันนี้ ฉันลืมเธอไปไม่ได้จริงๆ...

จักรภพถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นการเปลี่ยนแปลงในสีหน้าของเลอศิลป์ และรู้ว่าเขาได้ยืนยันความรู้สึกของเขาที่มีต่อรษิกาแล้ว

“ยังไงซะ ฉันดีใจที่เห็นว่ารษิกาสบายดี นายต้องใช้ความพยายามให้มากเป็นพิเศษในการรับรองความปลอดภัยของเธอ”

ไม่ว่าผู้กระทำผิดจะก่อเรื่องกับการทดลองนี้ด้วยเหตุใด มีความเป็นไปได้สูงที่พวกเขาจะลงมืออีกครั้ง

ดังนั้นทุกคนจึงต้องระวังตัวตลอดเวลา