ตอนที่ 1207 อยากให้คุณไม่เป็นไร

เลอศิลป์ไม่ได้ยินสิ่งที่จักรภพบอกพวกเขา แต่เขาสังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็วในสีหน้าของพวกเขา

ใช้เวลาไม่นาน จักรภพก็โน้มน้าวเด็กๆ ให้ไปกับเขาได้สำเร็จ

“ฉันจะพาเด็กๆ ออกไปทานอาหารและพาพวกเขากลับมาที่นี่ในอีกสักครู่ นายควรไปอยู่เป็นเพื่อนคุณรษิกานะ!” เขาพูดพร้อมกับเด็กทั้งสามคนที่ยืนอยู่ข้างๆ เขา

เลอศิลป์พยักหน้า “ขอบคุณมาก”

จักรภพเพียงแต่หัวเราะเบาๆ แล้วพาเด็กๆ เข้าไปในลิฟต์

ยังคงมีความสงสัยเจืออยู่ในแววตาของเลอศิลป์ ในขณะที่เขามองดูประตูลิฟต์ปิดลง แต่เขาคิดว่ามันคงจะปลอดภัยที่จะมอบความไว้วางใจให้จักรภพอยู่กับเด็กๆ

หลังจากใช้เวลาตั้งสติอยู่พักหนึ่ง เลอศิลป์ก็หันหลังกลับและเดินเข้าไปในห้องพักฟื้น

เขาไม่รู้เลยว่ารษิกาได้ยินเสียงฝีเท้าของเขาจากภายในห้องพักฟื้น เมื่อตระหนักว่าคราวนี้เลอศิลป์เข้ามาตามลำพัง เธอก็หลับตาลงอย่างรวดเร็วและแสร้งทำเป็นหลับ

“ผมคิดมานานมาก ผมจะไปบังคับให้คุณยอมรับผมหลังจากเหตุการณ์นี้ไม่ได้ แต่อชิและเบนนี่ต้องการพ่อ” เลอศิลป์พูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม

รษิการู้สึกเครียดเพราะกลัวว่าเขาจะพูดอะไรต่อไป

“ถ้าคุณไม่ให้ผมเป็นพ่อของพวกเขา ผมสามารถช่วยคุณค้นหาพ่อแท้ๆ ของพวกเขาได้นะ อย่างน้อยที่สุด ผมก็จะแน่ใจว่าเขาจะได้ทำหน้าที่ของเขาในฐานะพ่อของพวกเขา” เลอศิลป์กล่าวต่อ

ดวงตาของรษิกาเบิกกว้างเมื่อเธอได้ยินเช่นนั้น

ฉันจะไม่สามารถปกปิดตัวตนที่แท้จริงของพวกเขาไว้เป็นความลับได้ หากเลอศิลป์ ตัดสินใจสืบเรื่องนี้ขึ้นมา! ฉันสูญเสียพวกเขาไปไม่ได้!

เธออ้าปากและกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ต้องหยุดชะงักลงด้วยอาการปวดหัวกะทันหัน

“มีอะไรผิดปกติ?” เลอศิลป์ถามเมื่อเห็นว่าเธอเจ็บปวด

รษิกาใช้มือสองข้างกุมศีรษะของเธอไว้