ตอนที่ 1212 ความคิด

อย่างไรก็ตาม การค้นหาทำได้ยากเพราะเลอศิลป์จงใจหลบเลี่ยงเจตนิน

เจตนินไม่พบอะไรเลย แม้จะค้นหาที่อยู่ของเลอศิลป์มาหนึ่งวันแล้วก็ตาม

เขาไม่สามารถติดต่อรษิกาผ่านทางโทรศัพท์ของเธอได้เช่นกัน

ขณะที่เขากังวลอย่างมาก เขาก็ได้รับข้อความที่ผู้ส่งไม่ระบุชื่อ โดยข้อความนั้นแจ้งไว้ว่าเธออยู่ที่ไหน

แม้จะไม่รู้ว่าใครเป็นคนส่งหรือข้อมูลจริงหรือไม่ แต่เจตนินก็ยังขับรถไปโรงพยาบาลนั้นกลางดึกโดยใช้เวลาหนึ่งชั่วโมง

เขาตั้งใจแน่วแน่ที่จะได้รู้ชะตากรรมของรษิกา

ไม่นานลิฟต์ก็มาถึงชั้นบนสุดของโรงพยาบาล

เมื่อก้าวออกจากลิฟต์ เขาเห็นครรชิตซึ่งนั่งเฝ้าทางเข้าห้องพักฟื้นอยู่

เขาถามอย่างเย็นชาว่า “เลอศิลป์อยู่ที่ไหน”

ครรชิตตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะทักทายเจตนินอย่างสุภาพ “ตอนนี้คุณเลอศิลป์อยู่ดูแลคุณรษิกาอยู่ครับ คุณเจตนิน คุณรษิกาควรจะได้นอนพักผ่อน ผมช่วยแจ้งเธอตอนที่ตื่นขึ้นมาแล้วได้ หากคุณมีอะไรที่อยากบอกเธอ ขอเพียงแค่อย่ารบกวนการพักผ่อนของเธอเลยครับ”

ขณะที่เขาพูด เขาก็ขวางทางเจตนิน ไม่ให้เข้าไปยังห้องพักฟื้น

เจตนินหน้าบึ้งและก้าวไปหาครรชิต “ให้ผมเข้าไปเถอะ”

ครรชิตทำหน้าบูดบึ้งพลางอ้อนวอนว่า “อย่าทำให้ผมตกอยู่ในที่นั่งลำบากเลยครับคุณเจตนิน นี่คือคำสั่งของคุณเลอศิลป์ครับ”

“ถ้าอย่างนั้นก็ให้เขาออกมาพูดเอง!” เจตนินแย้ง

ครรชิตมีสีหน้าหมดหนทาง

เจตนินพยายามเดินฝ่าด่านครรชิตไป แต่อีกฝ่ายก็เคลื่อนไหวตาม โดยไม่ยอมให้เจตนินเข้ามาได้

ในที่สุด ท่าทีของพวกเขาก็กลายเป็นการทะเลาะวิวาทและทำร้ายร่างกายกัน

ครรชิตรู้สึกเจ็บปวดเพราะเขาถูกเจตนินทำร้าย

เลอศิลป์บอกครรชิตว่าไม่ให้ใครเข้าไปโดยไม่ได้รับอนุญาตจากเขา