ตอนที่ 1243 กล้าดียังไงมาตบฉัน

การยั่วยุของเธอทำให้รษิกากำหมัดแน่นอยู่ข้างลำตัว

เด็กๆ ก็อยู่ตรงหน้าพวกเธอ ดังนั้นเธอจึงไม่อยากให้เรื่องวุ่นวายมากเกินไป

แต่อัญชสาไม่สนใจเด็กๆ เลยขณะที่เธอกล่าวต่อไปว่า “ในเมื่อพวกเขาก็อยู่ที่นี่กันแล้ว พวกเด็กๆ ก็ควรจะได้รู้ว่าแกเป็นคนสารเลวมากแค่ไหน เลอศิลป์หมั้นอยู่กับฉัน แต่แกก็ยังไม่ยอมปล่อยเขาไป! ลืมไปแล้วเหรอว่าแกมีลูกทั้งที่ไม่ได้แต่งงาน? แกไม่มีสิทธิ์จะได้อยู่เคียงข้างเลอศิลป์หรอกนะ!”

สีหน้าของรษิกาเปลี่ยนไปเป็นเคร่งเครียดมากยิ่งขึ้น “พูดจบหรือยัง!”

อัญชสามองเธอด้วยความเย็นชา และเตรียมจะเข้าไปจู่โจม แต่รษิกากลับก้าวขึ้นมาพลางมีสีหน้าที่ไร้อารมณ์ใดๆ

ความกลัวคืบคลานเข้ามาในอกอัญชสาขณะที่เธอขมวดคิ้วแน่น

เมื่อตระหนักได้ว่าตัวเองรู้สึกกลัวรษิกา เธอก็โมโห “ตบฉันสิ ถ้าแกแน่จริงล่ะก็!” เธอโวยวาย

ทันทีที่เธอพูดเช่นนั้น หมอนใบหนึ่งก็ลอยมาเข้าใบหน้าของเธอ

อัญชสาหยุดพูดไปในทันที ใบหน้าเธอเคร่งขรึมขณะที่หันไปยังทิศทางที่หมอนถูกโยนมา

แม้แต่รษิกาก็ยังอึ้งไปกับเหตุการณ์ที่พลิกผันนี้

“นางปีศาจ! ยัยแม่มดเจ้าเล่ห์! กล้าดียังไงมารังแกแม่!”

พวกเธอไม่รู้เลยว่าเด็กๆ เดินไปที่โซฟาและขว้างหมอนมาใส่อัญชสา

เด็กๆ ไม่ได้แข็งแรงมากพอ ดังนั้นแม้ว่าพวกเขาจะปาหมอนมาหลายใบ แต่ก็มีเพียงใบเดียวที่โดนเป้าหมาย…

แต่กระนั้น อัญชสาก็โมโหจนเลือดขึ้นหน้าไปแล้ว “ไอ้พวกเด็กสารเลว!”

“ยัยแม่มดเจ้าเล่ห์! ออกไปจากบ้านเรานะ เราอาจจะยังเด็ก แต่เราไม่กลัวแม่มดอย่างคุณหรอก!”

เด็กๆ จ้องมองเธออย่างไม่เกรงกลัว

สีหน้าของอัญชสาค่อยๆ บูดบึ้งด้วยความโมโห “ฉันเกือบจะลืมเรื่องที่พวกแกราดน้ำใส่หัวฉันก่อนหน้านี้แล้วนะ นี่วันนี้แกยังกล้าที่จะยั่วโมโหฉันอีกเหรอ?”