ตอนที่ 1367 ไม่ใช่เรื่องที่ต้องโกหก

ฉันไม่จำเป็นต้องแจ้งให้เลอศิลป์รู้เรื่องการเดินทางเพื่อธุรกิจที่กำลังจะเกิดขึ้น แต่ตอนนี้เรื่องต่างๆ แตกต่างออกไปแล้ว เมื่อรู้ว่าเขาไม่ชอบเจตนินมากแค่ไหน ฉันก็ยิ่งควรจะบอกเขาว่าการเดินทางนี้ฉันจะไปกับเจตนิน ฉันคุ้นเคยกับการเดินทางทุกครั้งที่มีงานให้ต้องทำตลอดหกปีที่ผ่านมา ซึ่งฉันจะลืมไปเลยถ้าไม่ใช่เพราะคำเตือนของเบนนี่

เบนนี่มองดูท่าทางของแม่เขาอ่อนลงและรู้ว่าคำพูดของเขาได้ผล แม้ว่าใบหน้าของเขาจะเปล่งประกายด้วยความคาดหวัง แต่เขาก็เร่งเร้าแทนพ่อของเขาอยู่เงียบๆ

รษิกาเงียบไปสักพักก่อนจะคว้าโทรศัพท์เพื่อโทรหาเลอศิลป์

เมื่อเธอพบหมายเลขโทรศัพท์ของเขา ก็มีเสียงแตรดังขึ้นด้านนอกคฤหาสน์

เธอรู้แน่ชัดว่าเป็นใคร รษิกาจึงวางโทรศัพท์และเดินไปที่ทางเข้าพร้อมกับลากกระเป๋าเดินทางไปด้วย

เธอเห็นรถเบนท์ลีย์ของเลอศิลป์อยู่ที่ประตู เขาสวมเสื้อสีเทาและพับแขนเสื้อขึ้นมาครึ่งหนึ่ง เขาลงจากรถแล้วเดินไปหาเธอ

“คุณมาทำอะไรที่นี่?”

รษิกามีความรู้สึกแปลกๆ เมื่อเธอมองดูเขาเข้ามาใกล้

เลอศิลป์ขมวดคิ้วกับกระเป๋าเดินทางของเธอ “แล้วคุณล่ะ? คุณกำลังจะไปไหน?”

รษิกามองตามสายตาของเขาและรู้สึกผิดเล็กน้อยเกี่ยวกับการเดินทางไปทำงานของเธอกับเจตนิน

เธอไม่อยากพูดคุยเรื่องนี้ต่อหน้าเด็กๆ จึงพูดอย่างระมัดระวังว่า “ฉันจะไปเจตมณี เพื่อไปทำงาน ฉันกำลังจะโทรไปบอกคุณ แต่คุณก็มาพอดี”

ทันทีที่คำพูดหลุดออกจากปากของเธอ เลอศิลป์ก็เข้ามาคว้ากระเป๋าเดินทางของเธอไว้

รษิกาขมวดคิ้วด้วยความงุนงง "คุณกำลังทำอะไร?"

เขาวางกระเป๋าเดินทางของเธอไว้ในรถขณะที่เธอเดินตามไปอย่างสงสัย

เบนนี่ถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อพ่อของเขามาถึง เขาหันหน้าไปทางแม่ก่อนจะหันไปหาลลิตา

“เราจะไปสายแล้วคุณลลิตา เราต้องไปโรงเรียนนะครับ!”