ตอนที่ 1368 ไม่ได้หมายความตามที่เขาพูด

“คุณจะไปทำงานที่เจตมณีเหรอ?” รษิกาอดถามไม่ได้ขณะที่รถค่อยๆ เร่งความเร็วไป

เลอศิลป์พยักหน้าตอบคำถามเธอ ดวงตาเขาไม่ละไปจากถนน “มีปัญหากับเรื่องบัญชีสาขาน่ะ ผมต้องไปตรวจสอบดู”

ดวงตาของรษิกามีแววสงสัย “แล้วคุณต้องไปเองเลยเหรอ?”

เธอคิดว่าการที่เลอศิลป์ต้องไปดูบัญชีด้วยตัวเองนั้นเป็นเรื่องที่มากเกินไปหน่อย แม้ว่าเธอจะไม่ได้รู้เรื่องธุรกิจมากนักก็ตาม

สีหน้าของเลอศิลป์ยังคงไม่เปลี่ยนแปรไป “คนดูแลต้องเป็นคนในครอบครัวฟ้าศิริสวัสดิ์ คนอื่นอาจจะไม่สามารถจัดระเบียบทุกอย่างได้ ผมก็เลยต้องไปเอง”

มันเป็นคำอธิบายที่สมเหตุสมผล ซึ่งรษิกาก็เชื่อไปแม้จะไม่เต็มใจก็ตาม

เธอเดาว่างานของเลอศิลป์ก็คงไม่มีอะไรมากไปกว่าการนั่งในห้องทำงานและวางแผนกลยุทธ์ โดยที่เธอไม่สนใจข้อเท็จจริงที่ว่าเรื่องเล็กๆ น้อยๆ มากมายในธุรกิจยังคงต้องการเวลาและความเอาใจใส่จากเขา

“ว่าแต่คุณล่ะ? ทำไมถึงได้เดินทางไปทำงานหลังจากเพิ่งหายป่วย?” เลอศิลห์หันมามองเธอด้วยสายตาที่ยากจะหยั่งถึง

ความรู้สึกผิดทำให้เธอกลับจากภวังค์ เธอพยายามเตรียมใจที่จะบอกความจริงกับเขา แต่คำพูดเหล่านั้นก็หลุดลอยไปเมื่อเธอนั่งอยู่ข้างๆ เลอศิลป์

“ฉัน...” รษิกาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะตอบอย่างเลี่ยงๆ “ฉันจะไปช่วยเรื่องฉุกเฉินที่บ้านพักคนชราในเจตมณี”

“ไปช่วยเหรอ?” เลอศิลป์ถามกลับด้วยความงงงวย “ไปกับใคร? สถาบันวิจัยเป็นผู้จัดงานขึ้นมาหรือเปล่า?”