ตอนที่ 1390 มุ่งมั่น

เลอศิลป์ไม่ได้พยายามปฏิเสธคำพูดของเจตนินด้วยซ้ำ และเขาก็ดูไม่เป็นมิตรเช่นเคย

ดูเหมือนว่ารษิกาจะรู้สึกอึดอัดจากการที่เขากอดเธอไว้แน่น เธอจึงบ่นอู้อี้และดิ้นเล็กน้อย

เมื่อรู้สึกว่ารษิกาเคลื่อนไหว เลอศิลป์จึงคลายอ้อมกอดของเขาและตบไหล่เธอเพื่อทำให้เธอสงบลง

เมื่อเจตนินเห็นปฏิสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดระหว่างทั้งคู่ เขาก็รู้สึกไม่พอใจมากขึ้น

“คุณรษิกากับผมดื่มไวน์เล็กน้อยกับครอบครัวของผู้ป่วย เรารักษาพวกคนชรากันไป ดังนั้น สมาชิกครอบครัวของพวกเขาจึงยืนกรานที่จะขอบคุณเรา ผมก็เลยจะขับรถไปส่งคุณรษิกาเพราะว่าเธอเมาแล้ว”

ฟังดูเหมือนเจตนินกำลังอธิบาย แต่ใครก็ตามที่ฉลาดพอที่จะถอดรหัสความหมายที่ซ่อนอยู่ในคำพูดของเขาได้

เจตนินแค่กำลังบอกว่ารษิกาและเขามาจากแวดวงเดียวกัน พวกเขารักษาคนชราร่วมกันและรับคำขอบคุณจากครอบครัวของผู้ป่วยร่วมกัน และทั้งหมดนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเลอศิลป์

อันที่จริงเลอศิลป์ก็รู้ว่าเจตนินพยายามจะสื่อถึงอะไร ใบหน้าเลอศิลป์จึงเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขณะที่เขาพูดว่า “ขอบคุณที่เตือนนะคุณเจตนิน แล้วผมจะบอกรษิกาเองว่าต่อไปนี้จะต้องดื่มให้น้อยลง”

เพียงเท่านี้ เขาก็ได้โต้กลับคำยั่วยุของเจตนินไปแล้ว

หลังจากนั้นเลอศิลป์กล่าวเสริมว่า “ดึกมากแล้ว ผมจะพารษิกากลับโรงแรมเพื่อที่เธอจะได้พักผ่อน ในรถของผมมีของเยอะ และผมไม่อยากให้คุณลำบากในพื้นที่คับแคบ รอให้คนขับรถมารับคุณเถอะนะครับคุณเจตนิน”

เมื่อเป็นเช่นนั้น เลอศิลป์ก็หันหลังกลับและจากไปพร้อมกับรษิกา

เจตนินเดือดดาลด้วยความโกรธเมื่อเขามองดูทั้งคู่จากไป

“คุณเลอศิลป์ ตอนนี้คุณกำลังย้อนกลับไปเริ่มต้นใหม่อยู่ใช่ไหม? ผมจำได้ว่าเมื่อหกปีก่อน คุณมักจะปฏิบัติต่อภรรยาเก่าอย่างเย็นชาไม่ใช่เหรอ? ดูเหมือนคุณจะไม่ชอบเธอเอามากๆ เลยนะ” เขาอดไม่ได้ที่จะถากถาง

เลอศิลป์หยุดชะงักแล้วยอมรับความผิดของเขาอย่างตรงไปตรงมา “เมื่อหกปีที่แล้วผมเสียสติไปและทำให้รษิกาต้องทนทุกข์ทรมาน แต่ตอนนี้ผมรู้ความรู้สึกของตัวเองเป็นอย่างดี รษิกาเป็นของผมเท่านั้น คุณเจตนิน ผมขอแนะนำให้คุณหยุดใช้ความพยายามที่ไร้ประโยชน์ซะเถอะ”