ตอนที่ 1391 อ้าปาก

ในขณะเดียวกัน เลอศิลป์ก็มาถึงชั้นล่างและเข้าไปในรถโดยมีรษิกาอยู่ในอ้อมแขน เธอหลับลึกมากจนเธอไม่ขยับเลย

หลังจากสวมแจ็กเกตทับตัวเธอและรัดเข็มขัดนิรภัยแล้ว เลอศิลป์ก็ขึ้นไปที่เบาะคนขับแล้วขับรถกลับโรงแรม

ด้วยกังวลว่าเขาอาจจะปลุกรษิกาให้ตื่น เขาจึงขับรถช้ามาก

เมื่อกลับถึงโรงแรมก็เป็นเวลาสามทุ่มกว่าแล้ว

“รษิกา”

เลอศิลป์จอดรถและเรียกรษิกาเบาๆ

รษิกาจึงขมวดคิ้วเล็กน้อยเพื่อเป็นการตอบสนอง จากนั้นเธอก็ดึงเสื้อแจ็กเกตขึ้นพาดไหล่และปิดหู

เมื่อเห็นเช่นนั้น เลอศิลป์ก็อดไม่ได้ที่จะลูบผมของเธอ เขาลงจากรถอย่างเงียบๆ ก่อนที่จะอุ้มเธอลงจากเบาะรถ

ข้างนอกมีอากาศสดชื่น แม้ว่าเสื้อคลุมจะห่มตัวเธอไว้แล้ว แต่รษิกาก็แนบตัวชิดเข้ากับแผงอกของเลอศิลป์โดยสัญชาตญาณ

เลอศิลป์กระชับเธอไว้ในอ้อมแขนให้แน่นขึ้นและเร่งฝีเท้าของเขาให้เร็วขึ้น แต่การก้าวเท้าของเขายังคงมั่นคง

เมื่อเห็นคู่รักแสนหวาน ผู้คนในล็อบบี้ของโรงแรมก็มองดูด้วยความประหลาดใจและอิจฉา

เลอศิลป์มุ่งหน้าไปชั้นบนโดยไม่สนใจการจ้องมองของผู้คน

เขาไม่แม้แต่จะเหลือบมองห้องของรษิกาเมื่อเขาเดินผ่านไป เพราะเขาพารษิกาไปที่ห้องของเขาแทน

ขณะที่เขากำลังจะวางเธอลงบนเตียง รษิกาดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงอะไรบางอย่างและจับเสื้อของเลอศิลป์ไว้แน่น

เลอศิลป์ทำได้เพียงก้มลงและพูดกล่อมเบาๆ “คนดีของผม ปล่อยมือนะ ผมจะไม่ไปไหน แต่ถ้าคุณนอนแบบนี้มันจะอึดอัด”

ขณะที่เขาพูด เขาก็ดึงนิ้วของเธอออกเบาๆ

บางทีรษิกาอาจได้ยินเขา เพราะเธอขมวดคิ้วอีกครั้งแล้วปล่อยเขาไป

เลอศิลป์อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเมื่อเห็นสีหน้าของเธอ หลังจากวางเธอลงแล้ว เขาก็ลูบหัวเธอ