ตอนที่ 1395 ไม่มีอะไรแปลก

รษิกาเพิ่งจะสงบลง ถึงกระนั้นเมื่อเธอได้ยินสิ่งที่เขาพูด ใบหน้าของเธอที่แดงก่ำยังไม่ทันหายไป จากนั้นมันก็ลามไปถึงหูของเธออีก

“สายแล้วค่ะ ฉันอยากอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า คุณช่วยออกไปก่อน!”

รษิกามีใบหน้าแดงราวกับลูกตำลึง เธอแสร้งทำเป็นโกรธเมื่อเธอพยายามจะดิ้นออกจากอ้อมแขนของเลอศิลป์

เลอศิลป์ขมวดคิ้วเล็กน้อยและพูดอย่างช่วยไม่ได้ “แต่นี่คือห้องของผมนะ”

รษิกาเหวอไปทันทีเมื่อเธอได้ยินคำตอบของเขา เธอรีบมองไปรอบๆ ห้อง

เมื่อมองไปก็ไม่เห็นกระเป๋าเดินทางที่เธอวางไว้ข้างเตียง นี่ไม่ใช่ห้องของฉัน

ขณะที่เธอกำลังจะถามเลอศิลป์ว่าทำไมเขาถึงพาเธอมาที่ห้องของเขา เขาก็เริ่มอธิบาย

“เมื่อคืนคุณเมามาก และผมไม่มีคีย์การ์ดห้องของคุณ ผมก็เลยพาคุณมาที่นี่”

รษิกาเถียงไม่ออก

เธอขมวดคิ้วขณะมองไปรอบๆ เสื้อผ้าที่เธอใส่เมื่อคืนนี้เลอศิลป์พับเก็บอย่างเรียบร้อยและวางไว้ที่ปลายเตียง เสื้อผ้ายังมีกลิ่นแอลกอฮอล์ติดอยู่ ดังนั้นเธอจึงสวมมันอีกไม่ได้

เธอสวมเพียงเสื้อคลุมที่ทางโรงแรมเตรียมไว้ให้เท่านั้น และมีร่องรอยที่แสดงถึงความรักใคร่อยู่ทั่วคอและหน้าอก

รษิการู้สึกไม่กล้าเดินออกไปโดยสวมเพียงเสื้อคลุมนี้

ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกไม่สบายใจ

เลอศิลป์ลุกจากเตียงแล้วพูดด้วยน้ำเสียงเข้มว่า “ผมจะไปอาบน้ำก่อน คุณนอนต่ออีกสักหน่อย แล้วผมจะไปหยิบเสื้อผ้าให้”

รษิกาลังเลอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็ตอบตกลงเพราะไม่มีทางเลือกอื่น

เลอศิลป์เดินไปทางห้องน้ำ ขณะที่เดินกล้ามเนื้อบนหลังของเขากระตุกเล็กน้อย สายตาของรษิกามองไปที่รอยคล้ายรอยเล็บสีแดงบนหลังของเขา

รษิกาหายใจไม่ออกและผ้าห่มคลุมตัวเอง หน้าเธอแดงจากความเขินอาย

เธอได้ยินเพียงแต่เสียงน้ำที่ไหลมาจากห้องน้ำ

สักพักน้ำก็หยุด

รษิการู้สึกเกร็งขึ้นมาเอง เพราะไม่รู้ว่าจะสู้หน้าเลอศิลป์อย่างไร