ตอนที่ 1398 ของขวัญ

ทันทีที่รษิกาวางสาย ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น

เมื่อเธอเปิดประตู ก็เห็นเลอศิลป์ยืนอยู่ที่ด้านนอก

เขาขมวดคิ้วสงสัยอย่างไม่คาดคิดว่าเธอจะเปิดประตูเร็วขนาดนี้

“มีอะไรหรือเปล่า?” รษิกาเอ่ยถามด้วยความสงสัย “คุณจัดการธุระของคุณหมดแล้วใช่ไหม? ถ้าไม่มีอะไรแล้วคุณก็น่าจะกลับไปได้แล้วนะคะ?”

เลอศิลป์คลายคิ้วที่ขมวดลง “อันที่จริงผมแค่สงสัยว่าคุณอยากให้ผมไปส่งคุณที่บ้านพักคนชราหรือเปล่าน่ะ”

อันที่จริงเขาอยากจะมั่นใจว่าเธอไม่ได้คุยโทรศัพท์กับเจตนินนานจนเกินไปต่างหาก

เมื่อนึกถึงคำพูดของเจตนินขึ้นมาได้ รษิกาก็เอ่ยว่า “ขอบคุณมากนะคะแต่วันนี้ฉันไม่ได้อยากไปที่บ้านพักคนชรา ผู้ป่วยสูงอายุที่อาการหนักก็ได้รับการตรวจไปแล้วเมื่อวานนี้ ดังนั้นวันนี้เลยไม่มีเคสผู้ป่วยที่ต้องน่าเป็นกังวล”

“ถ้าอย่างนั้นเราก็ควรกลับบ้านกันได้เลยสิ” เลอศิลป์แนะขึ้น เด็กๆ ยังรออยู่ที่บ้าน ส่วนงานที่เมืองหัสดินก็ยังต้องไปสะสาง แต่เหนือสิ่งอื่นใดถ้าเราทั้งสองคนยังอยู่ที่นี่ต่อ มันจะเป็นการยากที่ฉันจะกีดกันเธอไม่ให้ใกล้ชิดกับเจตนินถ้าเขามาปรากฏตัว

ในจังหวะแรกนั้นรษิกาเห็นด้วย แต่ก็กังวลว่าถ้าหากมีเหตุฉุกเฉินที่บ้านพักคนชราขึ้นมาเธอจะทำอย่างไร เมื่อคิดได้ดังนั้นเธอจึงตอบปฏิเสธเลอศิลป์ไปว่า “ถ้าคุณรีบคุณก็กลับไปก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันตามไปทีหลัง”

เลอศิลป์จ้องมองดูรษิกาด้วยความครุ่นคิดพลางขมวดคิ้ว

เมื่อรู้สึกว่าเขาอาจจะเข้าใจอะไรผิดไป รษิกาก็อธิบายด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง “ฉันเป็นห่วงว่าเมื่อวานฉันอาจจะพลาดไม่ได้ตรวจคนไข้ที่มีอาการร้ายแรง ถ้าหากวันนี้หมอที่บ้านพักคนชราตรวจเจอ ฉันจะได้รีบไปทันรักษาพวกเขา ดังนั้นฉันเลยอยากอยู่ที่เมืองนี้ต่ออีกสักครึ่งวัน”

สีหน้าของเลอศิลป์ผ่อนคลายลงก่อนที่จะพยักหน้า “ผมจะอยู่เป็นเพื่อนคุณเอง”