ตอนที่ 1399 ขอบคุณ

เมื่อได้ยินเช่นนั้น รษิกาก็หันหน้าไปหาเขาทันทีรู้สึกเหมือนคู่สามีภรรยาที่กำลังวางแผนทริปท่องเที่ยวในครั้งต่อไป แต่เป็นเพราะความกังวลและเห็นแก่ตัวของฉันเองที่ทำให้เด็กทั้งสองยังคงกำพร้าพ่อ

ขณะที่ความคิดนั้นผ่านเข้ามาในหัว แววตาของเธอก็วูบไหวด้วยความรู้สึกผิด

เลอศิลป์รู้สึกได้ถึงอารมณ์ที่เปลี่ยนไปของเธอและเอ่ยถามขึ้นว่า “มีอะไรหรือเปล่า? คุณเป็นกังวลเกี่ยวกับคนไข้ที่บ้านพักคนชราหรือเปล่า?”

เธอเม้มปากและฝืนยิ้มให้เขา “ไม่มีอะไรหรอก ฉันแค่คิดถึงเด็กๆ และสงสัยว่าตอนนี้พวกเขาจะกำลังทำอะไรอยู่”

“เดี๋ยวช่วงบ่ายเราก็กลับไปเจอเด็กๆ แล้ว พวกเขาเป็นเด็กฉลาดพวกเขาสามารถดูแลตัวเองได้” เขาปลอบเธอ

รษิกาพยักหน้า

จากนั้นเลอศิลป์ก็จอดรถที่ลานจอดรถใต้ดินขนาดใหญ่ในย่านการค้า หลังจากที่พวกเขาเข้าไปในห้างสรรพสินค้า ทั้งคู่ก็เดินตรงไปยังแผนกของเล่นเด็ก

เธอรู้ดีว่าลูกๆ ของเธอชอบอะไร ดังนั้นมือของรษิกาจึงหยิบของที่เด็กๆ ชอบจากชั้นวางสินค้าอย่างรวดเร็ว ส่วนใหญ่เป็นของเล่นต่างๆ และพวกเสื้อผ้า

พวกเขาเดินซื้อของจนถึงบ่าย อย่างไรก็ตามอารมณ์ของรษิกาก็กลับมาสู่สภาวะปกติแล้ว

เธอเหลือบมองโทรศัพท์และพบว่าไม่มีหมอที่บ้านพักคนชราติดต่อเธอมาเลย ดังนั้นเธอจึงเข้าใจว่าสถานการณ์ที่บ้านพักคนชรานั้นไม่น่าจะมีอะไรที่ต้องน่าเป็นกังวล ดังนั้นเธอจึงเดินไปจ่ายเงิน

ขณะที่เธอกำลังจะเดินไปจ่ายเงินโดยใช้โทรศัพท์ของเธอจ่าย เลอศิลป์ก็ยื่นบัตรเครดิตของเขาให้กับพนักงาน

รษิกาชะงักไป เมื่อเธอดึงสติกลับมาได้เธอก็ปฏิเสธทันทีว่า “ฉันคิดว่าฉันจ่ายเองได้”

แม้ว่าจะเป็นของเล่นเครื่องใช้ของเด็กๆ แต่รวมมูลค่าทั้งหมดก็มีราคาสูง ดังนั้นเธอจึงไม่อยากให้เขาต้องเป็นคนจ่าย

อย่างไรก็ตามเลอศิลป์เอ่ยขึ้นด้วยเสียงเรียบๆ ว่า “ของขวัญบางส่วนก็เป็นของไอวี่เหมือนกัน ส่วนอชิกับเบบนี่ก็ชอบผม ผมรู้สึกว่าอยากจะให้ของขวัญพวกเขาบ้างแล้วผมก็เลือกของขวัญไม่เก่ง ผมจะจ่ายค่าของขวัญทั้งหมดตามที่คุณเลือกมา ถือว่าเป็นของขวัญที่พวกเราให้เขาก็แล้วกัน”