ตอนที่ 1400 ดูแลเหมือนเด็กเล็ก

รษิกาอ่อนล้าเกินกว่าจะขยับตัวไปไหน อย่างไรก็ตามเธอไม่อยากรอเขาที่นี่เพราะมันค่อนข้างไกลจากลานจอดรถมาก แต่การยืนรอเลอศิลป์อยู่เฉยๆ ตรงนี้ก็เหนื่อยไม่แพ้กัน

ดังนั้นเธอจึงค่อยๆ เดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ พร้อมกับถุงมากมายในมือของเธอ

เธอไม่ได้มาที่นี่นานมากแล้ว และที่นี่ก็เปลี่ยนไปมากโดยเฉพาะอย่างยิ่งในย่านการค้าที่ผู้คนพลุกพล่าน ทางแยกมากมายที่เธอไม่รู้ว่ามันคือที่ไหนกันแน่

หลังจากที่เธอเดินผ่านสี่แยกเธอก็จำไม่ได้ว่า ลานจอดรถนั้นอยู่ที่ไหน

เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะนั่งลงที่ม้านั่งริมถนนและวางถุงต่างๆ ลงมันคงเป็นการยากเกินไปที่ฉันจะหาเจอว่าลานจอดรถนั้นอยู่ที่ไหน ยิ่งไปกว่านั้นเลอศิลป์อาจจะไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตอนนี้ฉันอยู่ที่ไหน…

ไม่นานหลังจากนั้นเลอศิลป์ก็ติดต่อหาเธอ

รษิการับสายในทันที

“คุณอยู่ที่ไหน?” น้ำเสียงของเขาเคร่งเครียด

รษิการู้สึกผิดและมองไปรอบๆ ก่อนที่จะตอบว่า “อยู่หน้าร้านกาแฟค่ะ”

ด้วยความกลัวว่าเขาจะหาเธอไม่เจอ เธอจึงพูดเสริมขึ้นว่า “ฉันเดินผ่านสี่แยกมา เผื่อว่าคุณจะเจอฉันง่ายขึ้น”

“โอเค อยู่ตรงนั้นนะ เดี๋ยวผมไปหาคุณ” เลอศิลป์ขมวดคิ้วอย่างท้อแท้ ฉันอุตส่าห์ให้เธออยู่ตรงนั้นเพราะกลัวว่าเธอจะเหนื่อยและอาจจะหลงทางได้ สำหรับคนที่ไม่คุ้นเคยในย่านนี้มันสามารถหลงทางได้ง่ายมาก ไม่เลยว่าเธอจะดื้อและไม่เชื่อฟังฉัน ขอบคุณพระเจ้าที่ฉันรู้ว่าร้านกาแฟนั่นมันอยู่ที่ไหน

ไม่นานนัก เขาก็เห็นรษิกาที่นั่งอยู่ที่ม้านั่งริมทางเดิน เธอดูเหมือนเด็กน้อยหลงทางที่รู้สึกผิดหลังจากวิ่งเล่นไปทั่ว

ท่าทางรู้สึกผิดของเธอยิ่งชัดเจนมากขึ้นเมื่อเธอเห็นเขา หลังจากที่เธอถูจมูกสองสามทีเธอก็ลุกขึ้นและหยิบถุงของเธอ

“ผมไม่ได้บอกให้คุณยืนอยู่ที่เดิมเหรอ?” เลอศิลป์ยื่นมือไปหาเธอทันที