ตอนที่ 1642 บทเรียน

“มันเป็นแค่คำแนะนำเท่านั้นนะคะ” ลลิตารีบพูด “เรายังมีหมอที่มีเกียรติคนอื่นอยู่ในสถาบันวิจัย ฉันเชื่อว่าพวกเขาจะหาทางแก้ปัญหานี้ได้ค่ะ”

ตอนนั้นลลิตาอยู่ต่างประเทศ แต่เมื่อเธอกลับมาที่สถาบันวิจัย เธอก็ได้ยินข่าวซุบซิบทั้งหมดเกี่ยวกับสิ่งที่คมสันทำกับรษิกา

ครั้งก่อนนี้ที่รษิกาหมดสติไป มันเป็นความผิดของคมสันคนเดียว

ฉันไม่คิดว่าคุณเลอศิลป์จะเชื่อใจผู้ชายคนนี้ ฉันแนะนำบ้าบอแบบนั้นไปได้ยังไงกันนะ?

ลลิตาแทบจะร้องไห้ออกมาเพราะความโง่เขลาของตัวเอง

ขณะที่ในใจของเธอกำลังคิดหาวิธีแก้ไขสถานการณ์ เธอก็ได้ยินคำตอบที่เคร่งขรึมของเลอศิลป์ว่า “ผมเข้าใจ”

ลลิตาตกตะลึง

เขาเข้าใจเหรอ? เขาเข้าใจอะไร?

“มีอะไรอีกหรือเปล่า?” เลอศิลป์ถามอย่างเย็นชา

ลลิตารีบส่ายหัว “ไม่มีแล้วค่ะ วางใจเถอะนะคะ ฉันแน่ใจว่าหมออีกหลายคนสามารถทำแบบที่คุณหมอคมสันทำได้ ฉันจะติดต่อประสานงานกับผู้เชี่ยวชาญจากต่างประเทศและขอให้พวกเขาลองคิดดูด้วย คุณหมอรษิการ่ำเรียนมากับศาสตราจารย์หาญชัย ดังนั้นเราจึงมีเครือข่ายในการติดต่อ ฉันแน่ใจว่าพวกเขาจะช่วยแน่ค่ะ!”

เลอศิลป์พยักหน้าเป็นคำตอบ “ผมคงต้องฝากเรื่องนี้ไว้ให้คุณแล้ว หากพวกเขาสามารถช่วยเหลือได้ ผมจะตอบแทนความพยายามของคุณอย่างแน่นอนเมื่อรษิกาฟื้นขึ้นมา”

“นี่คือสิ่งที่ฉันควรทำอยู่แล้วค่ะ” ลลิตาพูดอย่างแน่วแน่

ท้ายที่สุดแล้ว เธอได้ร่วมงานกับรษิกาตั้งแต่รษิกาอยู่ต่างประเทศ

สำหรับลลิตา รษิกาเป็นมากกว่าผู้นำ เธอมองว่ารษิกาเป็นเพื่อนคนหนึ่งของเธอ

ดังนั้นจึงเป็นเรื่องเหมาะสมแล้วที่เธอจะทุ่มเทความพยายามให้กับการดูแลรษิกาในตอนนี้เมื่ออีกฝ่ายล้มป่วย

เลอศิลป์เข้าใจว่าลลิตาและขอบคุณเธออีกครั้ง “ไม่ว่าจะยังไง ผมก็ควรจะขอบคุณ ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมจะปล่อยให้คุณไปทำงานของคุณ ผมมีเรื่องอื่นที่ต้องจัดการ”

เมื่อพูดเช่นนั้นแล้ว เลอศิลป์ก็หันหลังจากไป

หลังจากออกจากสถาบันวิจัยแล้ว เขาก็นั่งอยู่ในรถและเริ่มใช้นิ้วแตะพวงมาลัยเบาๆ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความลังเล

คมสัน กฤษณวรรณ... ตามที่ลลิตาบอกไว้ หากเขาสามารถแยกแยะคุณสมบัติของสมุนไพรได้อย่างแท้จริงและสามารถหาวิธีรักษารษิกาได้ บางทีฉันก็ควรจะไปเยี่ยมเขาสักหน่อย

อย่างไรก็ตาม คมสันเกือบจะทำให้รษิกาต้องจบชีวิตไปแล้วเมื่อก่อนหน้านี้

เมื่อเลอศิลป์คิดถึงเรื่องนี้ สายตาของเขาก็เปลี่ยนเป็นอาฆาตอย่างรวดเร็ว ฉันไม่รู้ว่าฉันจะห้ามใจไหวไหม ที่จะฉีกเขาเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยด้วยมือเปล่าหากฉันเจอเขาอีกครั้ง