ตอนที่ 1643 คนหน้าซื่อใจคด

“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ คุณหมอคมสัน”

เลอศิลป์เข้ามาจากประตู มองลงมาจากด้านบน

สีหน้าของคมสันเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน เขามองประตูอย่างเคร่งขรึมเมื่อเลอศิลป์เดินเข้ามา

“เลอศิลป์ ฟ้าศิริสวัสดิ์!” คมสันจ้องมองเลอศิลป์ “ทำไมคุณถึงมาที่นี่? คุณมาแสดงความยินดีเหรอ? อย่าคิดว่าเพียงเพราะคุณหมอรษิกาไม่ชอบผมแล้วเธอจะไปอยู่กับคุณนะ! ลึกๆ แล้วคุณมันก็เป็นแค่ขยะสำหรับเธอ!”

คมสันไม่รับรู้ข่าวคราวใดๆ นับตั้งแต่วันที่เขาเข้าคุก

ในตอนนั้น รษิกายังคงขัดแย้งกับเลอศิลป์อยู่

คมสันแค่คิดว่ารษิกาไม่พอใจเลอศิลป์เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อหกปีที่แล้ว

ความไม่พอใจแวบขึ้นมาในดวงตาของเลอศิลป์ แต่เขารีบระงับมันไว้ เขาเดินเข้าไปช้าๆ และดึงเก้าอี้ออกมาข้างหน้าคมสันก่อนจะนั่งลง

มือและเท้าของคมสันใส่ตรวนเอาไว้ เขาติดอยู่หลังโต๊ะโดยไม่สามารถขยับตัวได้

สิ่งเดียวที่เขาทำได้คือจ้องมองเลอศิลป์เขม็งจากจุดที่เขานั่ง

“ถ้าไม่ใช่เพราะคุณ ผมคงไม่มาอยู่ที่นี่! แต่คุณยังกล้าพอที่จะปรากฏตัวต่อหน้าผมงั้นเหรอ?”

เลอศิลป์ขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาค่อนข้างไม่พอใจกับสิ่งที่คมสันพูด อย่างไรก็ตาม เขาคิดถึงจุดประสงค์เบื้องหลังการมาเยือนของเขา และเลือกที่จะควบคุมความโกรธเอาไว้

“คุณหมอคมสัน คุณไม่จำเป็นต้องโกรธขนาดนั้นหรอกนะ ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อหัวเราะเยาะคุณ และไม่ได้มาที่นี่เพื่อทะเลาะกับคุณเช่นกัน”

เลอศิลป์จ้องมองชายตรงหน้า เขาพยายามประเมินความน่าเชื่อถือของชายอีกคน

คมสันสบตากับเลอศิลป์และค่อยๆ ขมวดคิ้ว หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย

นอกเหนือจากเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ คมสันไม่สามารถนึกถึงสิ่งใดที่จะเชื่อมโยงเขากับเลอศิลป์ได้

หลังจากผ่านไปนาน ในที่สุดเลอศิลป์ก็พูดอีกครั้ง “มีบางอย่างเกิดขึ้นกับรษิกา”

คำพูดเหล่านั้นราวกับสายฟ้าฟาดใส่คมสัน