ตอนที่ 1649 มีท่าทีอะไรแบบนี้

“คุณมีคำขออะไรอีกไหม? คุณเจตนิน” เลอศิลป์ถามเมื่อเจตนินไม่ตอบ

เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจตนินก็แสร้งทำเป็นงงแล้วถามว่า “ผมไม่รู้จักพอในสายตาคุณขนาดนั้นเลยเหรอ? คุณเลอศิลป์”

เลอศิลป์ตอบในลักษณะเดียวกัน “คุณไม่ได้เป็นอย่างนั้นเหรอ? หากคุณไม่มีคำขออื่น ผมจะลงนามในข้อตกลงการโอนทันที”

ความเงียบปกคลุมไปชั่วครู่ในห้องส่วนตัวแห่งนั้น

สักพัก เจตนินก็ยิ้มและปรบมือ “เป็นไปตามคาดเลย คุณเลอศิลป์ คุณเป็นคนฉลาด เป็นเรื่องน่ายินดีเสมอที่ได้พูดคุยทางธุรกิจกับคนเช่นคุณ”

เลอศิลป์ยังคงไม่สะทกสะท้านในขณะที่เขาจ้องมองเจตนินอย่างเย็นชา “ผมไม่มีเวลาจะมาล้อเล่นกับคุณ เข้าเรื่องสักที”

เจตนินหยุดปรบมือแล้วตอบอย่างเยือกเย็นว่า “ถ้าอย่างนั้น ผมจะไม่อ้อมค้อมแล้ว ผมต้องการให้ฟ้าศิริสวัสดิ์กรุ๊ปและคชาเรศกรุ๊ปยกเลิกการร่วมมือกับสถาบันวิจัย บริษัทที่จัดตั้งขึ้นใหม่ของผมจะเข้ามารับช่วงต่อเอง ผมจะเซ็นสัญญาระยะยาวกับสถาบันวิจัย ดังนั้นความสำเร็จในอนาคตทั้งหมดจะปันผลกับบริษัทของผมเอง”

เขาแสร้งทำเป็นมีน้ำใจและกล่าวเสริมว่า “แน่นอน ผมก็ไม่ใช่คนโลภขนาดนั้น บริษัทของผมจะแบ่งกำไรครึ่งหนึ่งจากการขายยาให้กับสถาบันวิจัย ผมจะไม่ปล่อยให้ความพยายามของพวกเขาสูญเปล่า”

เลอศิลป์สั่นสะท้านด้วยความรังเกียจเมื่อเห็นสีหน้าบิดเบี้ยวของเจตนิน เขาก็ไม่ต้องการอะไรมากไปกว่าการทำลายคนที่อยู่ตรงหน้าเขา

แต่เมื่อเขานึกถึงรษิกา เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องกลืนความโกรธของตัวเองลงไป

“ผมไม่สามารถตัดสินใจใดๆ เกี่ยวกับสถาบันวิจัยได้ แต่ผมให้สัญญากับคุณได้ว่าฟ้าศิริสวัสดิ์กรุ๊ปและคชาเรศกรุ๊ปจะประกาศการสิ้นสุดสัญญากับสถาบันวิจัยเริ่มตั้งแต่วันพรุ่งนี้ ส่วนเรื่องอื่นๆ คุณจะต้องรอให้รษิกาตื่นขึ้นมาเพื่อหารือกับเธอเอง” เลอศิลป์พยายามอย่างเต็มที่เพื่อสงบสติอารมณ์

เจตนินคาดหวังว่าเลอศิลป์จะพูดแบบนั้นอยู่แล้วและไม่ได้กดดันไปมากกว่านี้ เขากลับถอนหายใจและพูดว่า “คุณเลอศิลป์ ผมประเมินความรักที่คุณมีต่อคุณรษิกาต่ำไป ผมไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคุณเห็นด้วยกับคำขอของผมโดยไม่ลังเลเลย”