ตอนที่ 1651 เมื่อไรแม่จะกลับบ้าน

เป็นเวลาสามทุ่มแล้วตอนที่เลอศิลป์ออกมาจากโรงแรม

เขาสตาร์ทรถและอยากกลับไปที่โรงพยาบาล

เขายังคงกังวลแม้ว่าเมธินีจะอยู่ที่นั่นกับรษิกาก็ตาม

อย่างไรก็ตาม ขณะที่เขาเริ่มขับรถ โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและเห็นว่ามีสายเรียกเข้าจากเบนนี่

เลอศิลป์คิดถึงสิ่งที่คมสันพูดในบ่ายวันนั้น และรู้สึกอบอุ่นในใจโดยไม่รู้ตัวเมื่อเห็นชื่อของเบนนี่บนหน้าจอโทรศัพท์

“พ่อครับ คืนนี้พ่อก็จะไม่กลับมาอีกเหรอ?”

เสียงของเบนนี่ดังก้องในหูของเลอศิลป์อย่างรวดเร็วเมื่อเขากดรับสาย น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความหดหู่และความคาดหวัง

เลอศิลป์จินตนาการได้ว่าเด็กทั้งสามกำลังรออยู่ที่บ้านอย่างกระตือรือร้น

ถ้ารษิกาไม่ได้หมดสติไป เธอคงจะขอให้ฉันกลับบ้านไปปลอบพวกเขา

เมื่อเขาคิดถึงเรื่องนั้น เลอศิลป์ก็ชะลอความเร็วลงและเลี้ยวรถเพื่อมุ่งหน้ากลับบ้าน ขณะที่เขาทำอย่างนั้น เขาก็ปลอบโยนเบนนี่ว่า “พ่อกำลังเดินทางกลับบ้าน พวกหนูกินข้าวเย็นกันหมดแล้วหรือยัง?”

น้ำเสียงของเบนนี่เปลี่ยนไปอย่างมีความสุขขณะที่เขาพูดว่า “เรายังไม่ได้กินเลยครับ! เรากำลังรอให้พ่อมากินข้าวกับเรา!”

คำพูดของเบนนี่ทำให้เลอศิลป์สะเทือนใจ “พ่อเข้าใจแล้ว พ่อจะกลับบ้านเร็วๆ นี้”

เบนนี่ตอบอย่างน่ารักว่า “โอเคครับ”

หลังจากวางสาย เลอศิลป์ก็มองดูตัวเองผ่านกระจกมองหลัง

ภาพสะท้อนในกระจกมีสีหน้าจริงจัง และคิ้วของเขาก็ขมวดลึก

ใครๆ ก็บอกได้ว่าเขาอารมณ์ไม่ดีตั้งแต่แรกเห็น

ฉันอาจทำให้เด็กๆ กลัวได้ ถ้ากลับไปด้วยหน้าตาแบบนี้

ระหว่างทางกลับบ้าน เลอศิลป์ก็เหลือบมองตัวเองผ่านกระจกมองหลังเพื่อควบคุมสีหน้าของเขา

เมื่อรถของเขาจอดที่บ้านฟ้าศิริสวัสดิ์ เขาก็ปกปิดความโกรธทั้งหมดได้สำเร็จ

“พ่อ!”

เมื่อพวกเขาได้ยินความวุ่นวายข้างนอก เด็กๆ ก็วิ่งออกไปต้อนรับเขากลับบ้านอย่างตื่นเต้น