ตอนที่ 1652 เป็นเด็กดีและอยู่ที่บ้าน

เลอศิลป์ตอบคำถามอันไร้เดียงสาของเด็กๆ ทุกคน

แม้ว่าเขาจะคาดหวังกับคำถามเหล่านั้นไว้แล้ว และมันก็ไม่ยากสำหรับเขาที่จะตอบคำถาม แต่เขาก็ยังรู้สึกเหนื่อยล้าหลังจากตอบเด็กๆ ไปแล้ว

เมื่อต้องเผชิญกับท่าทีที่บริสุทธิ์ไร้เดียงสาของเด็กๆ เขาก็ต้องใช้พลังงานอย่างมากในการสร้างเรื่องโกหก

“พ่อคะ เราไปหาแม่ไม่ได้เหรอ?” จู่ๆ ไอรดาก็ถามขึ้น

เธอและรษิกาเพิ่งกลับมาพบกันอีกครั้งเมื่อไม่นานมานี้ ดังนั้นเธอจึงไม่อยากจะแยกจากรษิกาเลย โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่รู้ว่ารษิกาจากไปในสถานที่ห่างไกลเช่นนี้

สีหน้าของเลอศิลป์แข็งทื่อเมื่อเขาได้ยินคำถามของเธอ เขาแทบจะอดใจไม่ไหวและปล่อยให้ความโศกเศร้าระเบิดออกมา

แต่เขาก็ยังเงียบอยู่ครู่หนึ่ง เขาพยายามระงับอารมณ์เหล่านั้นและแสร้งทำเป็นว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีในขณะที่มองหน้าเด็กๆ

“ช่วงนี้พ่อค่อนข้างยุ่ง เลยไม่สามารถพาพวกลูกไปได้ แม่เขาอาจจะหายไปแค่สัปดาห์เดียวเท่านั้น แล้วแม่ก็จะกลับมา”

ด้วยเหตุนี้ เขาจึงรีบหลบสายตาและแสร้งทำเป็นจดจ่อกับการรับประทานอาหารเย็น โดยกลัวว่าเด็กๆ จะจับได้ว่าเขาโกหก

โชคดีที่เด็กๆ ไม่คิดมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ พวกเขาเพียงแค่ผิดหวังเล็กน้อย

“ทำไมแม่ต้องหายไปนานขนาดนี้? หนูคิดว่าแม่จะรอเราอยู่ที่บ้านตอนเรากลับมาเมื่อคืนวันศุกร์…”

อารมณ์ที่เลอศิลป์พยายามระงับอย่างเต็มที่กลับเร้าขึ้นมาในตัวเขาอีกครั้ง ความเจ็บปวดที่เขารู้สึกมันหนักหนาจนทำให้เขาหายใจไม่ออก

เขากลืนน้ำลายก่อนจะตอบว่า “แม่จะมานะ พอลูกๆ กลับมา แม่ก็จะรออยู่ที่บ้านอย่างแน่นอน”

เด็กๆ คิดว่าเขาเหนื่อยจึงเงียบลงและช่วยตักอาหารให้เขาทาน

เลอศิลป์รู้สึกหนักใจมากขึ้น อาหารที่เขากินตอนนี้ไม่น่ารับประทานเลยแม้แต่น้อย

หลังอาหารเย็น เด็กๆ ก็เกาะติดกับเขาและอยากให้เขาเล่นด้วยกันสักพัก