ตอนที่ 1745 ฉันไม่เป็นอะไรแล้ว

“เจตนินอยู่ที่ไหน? บอกให้เขาออกมาที่นี่และอธิบายกับเราด้วย!”

ผู้คนเข้ามารายล้อมกวิน โดยพยายามกดดันว่าเจตนินอยู่ที่ไหน

กวินพยุงจุลพัฒน์ด้วยความยากลำบากขณะที่พยายามหาทางทำให้ผู้คนรอบตัวเขาสงบลง “คุณเจตนินกำลังรอพวกคุณอยู่ที่ดำรงกุลกรุ๊ปครับ รบกวนไปที่นั่นตอนนี้เลย ผมจะพานายท่านจุลพัฒน์ไปโรงพยาบาล”

ทุกคนไม่สงสัยในคำพูดของกวิน นอกจากนั้น พวกเขายังรู้สึกว่ามันไม่เหมาะที่มาอยู่ขวางทางในเมื่อจุลพัฒน์ก็เป็นลมไปแล้ว หลังจากกวินออกไป พวกเขาก็ตรงไปที่ดำรงกุลกรุ๊ปด้วยความโมโห

ธุรกิจกว่าร้อยปีของตระกูลดำรงกุลกรุ๊ปล่มสลายลงภายในชั่วข้ามคืน

จักรภพเลิกคิ้วใส่เลอศิลป์หลังจากเห็นข่าว “นายจะเข้าไปเยี่ยมรษิกาตอนนี้ไหม? เธอถามถึงนายอยู่ตั้งแต่ฟื้นขึ้นมาเลยนะ”

เลอศิลป์เกือบจะพอใจกับผลลัพธ์แล้ว เขาตรวจดูหน้าตาของตัวเอง ก่อนจะระงับออร่าที่ไม่เป็นมิตร แล้วเปิดประตูก้าวเข้าไปในห้อง

เมื่อได้ยินความเคลื่อนไหวที่ประตู ทุกคนก็หันไปมอง

พอเห็นคนที่เดินเข้ามา ลลิตาก็กระซับว่า “คุณเลอศิลป์มาแล้ว”

ในบรรดาคนในห้องนั้น มีแต่เธอที่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

เมธินีเหลือบมองชายที่ประตู จากนั้นก็มองเพื่อนรักก่อนจะอุ้มเด็กทั้งสามไว้พลางยิ้ม “ไปกันเถอะจ้ะ ออกไปหาอะไรอร่อยๆ กินกันดีกว่านะ พวกหนูสามคนคงจะหิวมากหลังจากยุ่งวุ่นวายมาทั้งคืน ใช่ไหมจ๊ะ?”

เด็กๆ พยักหน้าอย่างรู้เท่าทันและแอบหัวเราะคิกคักใส่พ่อของพวกเขา

พงศกรเองก็ขอตัวออกไปด้วยหลังจากนั้น

ทุกคนออกไปจากห้องอย่างรู้ทันเพื่อให้ทั้งสองคนได้มีเวลาอยู่กันตามลำพัง

ความเงียบปกคลุมไปทั่วห้องขณะที่พวกเขาจ้องมองสบตากันจากระยะไกล

“คุณไปไหนมา?” รษิกาเป็นคนแรกที่ทำลายความเงียบ