ตอนที่ 1746 จะมีการคิดบัญชี

เลอศิลป์คว้าข้อมือเธอไว้ขณะที่เธอพูด เขาจูบริมฝีปากเธอก่อนที่เธอจะทันได้โต้ตอบอะไร

รษิกาอึ้งไปพักหนึ่ง แต่ไม่นานนัก เธอก็ยอมจำนนต่อจูบของเขาและโน้มตัวเข้าไปในอ้อมกอดของเขา

การยอมจำนนของเธอทำให้เขาประหลาดใจอยู่พักหนึ่ง แต่เลอศิลป์ก็จูบเธอต่อไปหลังจากชะงักไปพักหนึ่ง เขาจูบเธออย่างเร่าร้อนจนเธอแทบหายใจไม่ออก

ระหว่างการจูบนั้น รษิกาก็ลืมตาขึ้นเล็กน้อยและเห็นหลังของเพื่อนเธอจากช่องประตูห้องพักฟื้น ด้วยความเขินอาย เธอจึงพยายามดิ้นออกจากการจูบ

เลอศิลป์ถอนริมฝีปากออกไปตามที่เธอต้องการ แต่ก็ยังกอดเธอไว้แน่นเหมือนเดิม

เมื่อรษิกาเห็นชายที่ปกติจะมีความอดทนถูกครอบงำด้วยความกลัวที่จะสูญเสียเธอ เธอก็รู้สึกแย่ที่ทำให้เขากังวล เธอจึงปล่อยให้เขากอดเธอไว้

เมื่อเขาปล่อยเธอไป ก็ไม่มีร่องรอยความยุ่งเหยิงบนใบหน้าของพวกเขาอีกต่อไป

“ขอบคุณสำหรับทุกอย่างที่คุณทำนะคะ” รษิกากล่าวเป็นเชิงขอโทษ เมื่อเห็นเลอศิลป์อ่อนล้ามากเช่นนั้น

“ผมจะทำทุกอย่างเพื่อให้แน่ใจว่าคุณไม่เป็นไร ผมจะเอาคืนทุกคนที่ทำให้คุณต้องลำบากแบบนี้!” เลอศิลป์สาบานขณะที่จ้องมองเธอ

รษิกาสับสนเมื่อเธอได้ยินคำพูดเหล่านั้น แต่ในที่สุดเธอก็เข้าใจ “เมื่อกี้นี้…”

เธอรู้จักเลอศิลป์เป็นอย่างดี

การที่เขาไม่อยู่ตอนที่เธอฟื้นขึ้นมาก่อนหน้านี้ทำให้เธองุนงง แต่เธอก็ไม่คิดอะไรมากเพราะตอนนั้นลูกๆ ก็อยู่กับเธอด้วย

เมื่อรษิกามีเวลาคิดทบทวนเรื่องต่างๆ เธอก็รู้ว่าเลอศิลป์คงไปตามแก้แค้นกับเจตนินเป็นแน่

“ขอโทษที่ผมไม่ได้อยู่ด้วยตอนที่คุณฟื้นขึ้นมา” เลอศิลป์ขอโทษพลางขมวดคิ้ว แววตาของเขาเจือไปด้วยความเป็นห่วง