ตอนที่ 1749 ความผิดของผมเอง

รษิกาตั้งสติทันทีที่เธอสัมผัสได้ถึงความหึงหวงในน้ำเสียงของเลอศิลป์

แน่นอนว่าชายคนนั้นไม่เสียใจที่เธอปิดบังความจริงเพราะเขาตามใจเธอมากเกินกว่าจะจับผิดเธอ เธอจึงพลิกเรื่องนี้และเถียงกลับไป “เอาน่า คุณคิดว่าเราจะปิดบังถ้าเราไม่จำเป็นงั้นเหรอ? ฉันคิดว่าคุณจะจำพวกเขาได้เพราะพวกเขาดูเหมือนคุณมากๆ นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเราถึงไม่กลับมาอีก”

เลอศิลป์ไม่ทันตั้งตัวกับคำถามของเธอ เขาจึงพูดไม่ออก

ตอนนี้ รษิกาได้ระบุสาเหตุออกมาแล้ว เขาจึงตระหนักได้ว่าอชิกับเบนนี่มีรูปลักษณ์เหมือนเขามาก

“ก็ผมมัวแต่สนใจเรื่องเอาชนะใจคุณกลับมาจนไม่ได้สังเกต”

ความคิดที่ว่าเขามองข้ามเรื่องนี้ไปทำให้เลอศิลป์รู้สึกผิด “ผมคิดว่าคนอื่นเป็นพ่อของพวกเขา ในตอนนั้น ผมถึงกับบอกตัวเองด้วยว่าผมจะสั่งสอนผู้ชายที่ไม่มีความรับผิดชอบคนนั้น หากเขามาตามหาพวกคุณ แต่กลับกลายเป็นว่า ผมคือผู้ชายคนนั้นนั่นเอง”

ความเกลียดชังที่เลอศิลป์มีต่อพ่อของอชิและเบนนี่เปลี่ยนแปลงไปเป็นการตำหนิตนเอง นับตั้งแต่เขารู้ความจริงเรื่องเด็กๆ ทั้งสองคน

“ผมขอโทษที่ทำให้คุณต้องเจออะไรแบบนั้น เรื่องแบบนี้จะไม่มีวันเกิดขึ้นอีก ผมสัญญาว่าผมจะชดใช้ให้คุณเอง”

“แน่นอนว่าตอนนั้นมันลำบาก ฉันคงไม่ต้องยุ่งยากปิดบังการมีอยู่ของพวกเขามากนัก ถ้าฉันรู้ว่าคุณมองพวกเขาไม่ออก” รษิกาบ่น เธอพยายามจะหยอกล้อเขา

“มันเป็นความผิดของผมเอง ผมน่าจะรู้ก่อนว่าพวกเขาเป็นใคร คุณจะได้ไม่ต้องลำบากปกปิดมาตลอดหลายปี”

เมื่อเขาคิดว่าเด็กๆ กับรษิกาจะใช้ชีวิตแตกต่างออกไปอย่างไร หากเขารู้เรื่องนี้มาก่อน บรรยากาศที่เงียบสงบในห้องพักฟื้นก็กลับตึงเครียดขึ้นเพราะความรู้สึกผิดก่อตัวขึ้นในใจเลอศิลป์

เมื่อเห็นว่าเขาตกหลุมพรางเธอแล้ว เธอก็รีบพูดว่า “ไม่เป็นไรหรอกน่า ฉันควรจะรู้ว่าคนที่งานยุ่งอย่างคุณคงไม่มีเวลามาจ้องมองรูปลักษณ์ของใคร อันที่จริง ฉันเดาว่าคุณเองยังไม่รู้เลยว่าตอนนี้หน้าตาตัวเองเป็นยังไง”