ตอนที่ 1753 ทำไมถึงยังอยู่ที่นี่

เมื่อได้เห็นจุลพัฒน์ระบายออกมา กวินก็ทำได้แต่พึมพำ ด้วยกลัวว่าคำพูดเขาจะยิ่งทำให้อีกฝ่ายโมโหมากขึ้น

ระหว่างนั้น เจตนินก็ปรากฏตัวอย่างเร่งรีบที่ท่าเรือเปล่าเปลี่ยวแห่งหนึ่งในเขตชานเมือง เขาถือกระเป๋าเดินทางสีเงินใบเล็กติดตัวไปด้วยและไม่มีอะไรอย่างอื่นอีก

หลังจากฟื้นคืนสติจากอาการโคม่าเมื่อคืนนี้ ในที่สุดเจตนินก็เข้าใจความรุนแรงของสถานการณ์ถึงแม้ตำรวจจะปล่อยตัวฉันไป แต่ฉันก็แน่ใจว่าเลอศิลป์จะยังคงตามล่าฉันถ้าฉันไม่หนีไปทันที

ดังนั้น เขาจึงใช้เวลาทั้งคืนเพื่อวางแผนการหลบหนีและเตรียมการที่จำเป็นทั้งหมด

ก่อนเหตุการณ์นี้ เขาได้กำหนดกลยุทธ์ฉุกเฉินโดยการโอนทรัพย์สินบางส่วนไปต่างประเทศแล้ว

ตราบใดที่วันนี้เขาหนีรอดออกไปได้อย่างปลอดภัย เขาก็จะยังสามารถใช้ชีวิตอันหรูหราในต่างประเทศได้ฉันอาจจะกลับมาได้เมื่อมีโอกาส! และฉันจะแก้แค้นทุกคนที่ขวางทางฉันไว้! เลอศิลป์กับรษิกาเป็นคนทำลายดำรงกุลกรุ๊ป ซึ่งฉันใช้เวลาทั้งชีวิตสร้างมันขึ้นมา ฉันจะไม่เมตตาพวกเขาเลยเมื่อฉันกลับมาที่นี่!

เจตนินนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนนี้ และสีหน้าเขาก็เย็นชาไป

เขารออยู่ที่ท่าเรือโดยไม่ทราบเวลาแน่ชัด แต่เรือข้ามฟากก็ยังไม่มาถึง ซึ่งนั่นทำให้เขาวิตกกังวลมากยิ่งขึ้นเลอศิลป์รู้แล้วหรือเปล่าว่าฉันอยู่ที่ไหน?

เมื่อตระหนักถึงความเป็นไปได้นั้น เจตนินก็เริ่มตื่นตระหนก เขาหาโทรศัพท์อย่างไม่พอใจ ด้วยความต้องการจะโทรไปเร่งเรือลำนั้น

แต่ในเวลาเดียวกัน เขาก็ยังกังวลว่าการโทรครั้งนี้อาจเป็นการเปิดเผยที่อยู่ของเขาได้โดยง่าย ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็กัดฟันและล้มเลิกความคิดนี้ไป

เจตนินอดไม่ได้ที่จะสบถออกมา “บ้าเอ๊ย! ไอ้พวกนั้นอยู่ไหนวะ?”

ทันทีที่เขาหันกลับมาและพร้อมจะหนีไป เสียงแตรก็ดังขึ้นข้างหลังเขา

ความโล่งใจแล่นไปทั่วร่างของเจตนินเมื่อเขาหันมาเห็นว่าเรือข้ามฟากกำลังแล่นเข้ามาใกล้ท่าเรือ

“ขอโทษที่ช้านะครับ คุณเจตนิน เรือของเราเจอสภาพอากาศไม่ดีเท่าไรตอนขากลับมา” กัปตันทักทายเขาเป็นการขอโทษอย่างสุภาพ

เจตนินจ้องมองเขาก่อนจะพูดว่า “เราจะไปได้เมื่อไร?”

กัปตันตอบไปว่า “ได้ตอนนี้เลยครับ!”