ตอนที่ 1821 ไม่กลัวความตาย

อาคารเก่าในโรงเรียนมัธยมได้รับการบูรณะขึ้นใหม่ให้เป็นเป็นศูนย์กิจกรรมสำหรับผู้สูงอายุหลังจากที่โรงเรียนย้ายไปที่อื่น

ผู้สูงอายุในบริเวณใกล้เคียงมักจะมาใช้เวลาอยู่ที่นั่น

ครูที่เกษียณอายุราชการหลายคนยังคงอาศัยอยู่ในอาคารหอพักภายในบริเวณโรงเรียน

เนื่องจากทั้งสามคนไม่สามารถขับรถเข้าไปภายในอาคารได้ พวกเขาจึงเดินเท้าไปยังอาคารหอพัก

มันเป็นอาคารทรุดโทรม มีห้องต่างๆ มากมายในแต่ละชั้นของอาคารทั้งห้าชั้น ซึ่งมีลักษณะคล้ายห้องเรียน

เมื่อพิจารณาจากเสื้อผ้าที่แขวนอยู่หน้าประตู ก็เห็นได้ชัดว่าไม่มีครูอาศัยอยู่ที่นั่นอีกต่อไปแล้ว

อรอุษาโทรออกไปก่อนที่หญิงวัยกลางคนจะออกมาพาพวกเขาเข้าไปข้างใน เธอคือเจนจิรา วิทยาพัฒน์ ลูกสาวของวิชัย วิทยาพัฒน์ผู้เป็นครูใหญ่คนเก่า

“สวัสดีค่ะ พ่อฉันเพิ่งตื่นพอดีเลย เชิญคุยกับพ่อฉันได้เลยนะคะ” มีคราบน้ำตาอยู่บนใบหน้าเธอ

เห็นได้ชัดว่าเธอเพิ่งร้องไห้มา

เลอศิลป์กับรษิกาตามอรอุษาเข้าไปในห้องก่อนที่เขาจะถามว่า “โรงพยาบาลบอกว่ายังไงบ้างครับเรื่องอาการของคุณวิชัย? เขาน่าจะมีบันทึกการรักษาอยู่ใช่ไหมครับ?”

“ขอบคุณที่มาเยี่ยมพ่อฉันนะคะ คุณเลอศิลป์ แต่พ่อฉัน… พวกเขาบอกว่าไม่มีหวังที่จะหายได้เลย” สีหน้าเป็นทุกข์ปรากฏขึ้นบนใบหน้าเจนจิราอีกครั้งหนึ่ง

สีหน้าของเลอศิลป์และอรอุษาเคร่งเครียดขึ้นเมื่อเขาเห็นว่าวิชัยผ่ายผอมและอ่อนแรงมากแค่ไหน เขานอนนิ่งอยู่บนเตียง

แม้แต่รษิกาเองก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจอยู่ลึกๆ เมื่อเธอเห็นอาการของชายชรา สิ่งที่คนส่วนใหญ่กลัวเมื่อแก่ตัวลงก็คือพวกเขาจะป่วยหนัก หมดทรัพย์สมบัติของครอบครัว ไม่เหลือไว้ให้ลูกหลาน และเสียชีวิตอย่างทรมานและไม่น่าดู เมื่อก่อนนี้ ฉันพนันได้เลยว่าดวงตาของเขาคงเต็มไปด้วยประกายเมื่อเขาอุทิศชีวิตให้กับการศึกษา แต่ตอนนี้ ดวงตาของเขากลับพร่ามัว

เลอศิลป์กับอรอุษากล่าวว่าพวกเขามาถึงแล้วด้วยเสียงดังเพราะกลัวว่าวิชัยจะไม่ได้ยิน