ตอนที่ 1822 ช่วงชีวิต

ตอนแรก เจนจิราไม่ได้มีความหวังมากนัก แต่เมื่อเธอเห็นสีหน้าเคร่งขรึมของรษิกาแล้ว เธอก็รีบเสิร์ฟกาแฟให้หญิงสาวแก้วหนึ่ง

รษิการับกาแฟมา เธอจิบแล้วอ่านบันทึกต่อไปขณะที่พูดว่า “เรื่องแรกที่เราทำได้คือย้ายพ่อคุณไปโรงพยาบาล คุณไม่ต้องกังวลเรื่องค่าใช้จ่ายนะคะ มันฟรี คุณแค่ต้องดูแลความต้องการในแต่ละวันของเขาเท่านั้น การรักษาจะกินเวลาราวๆ หนึ่งเดือน”

คำพูดเธอทำให้เจนจิราตกใจรักษาฟรีงั้นเหรอ?

เธออดตัวสั่นไม่ได้เพราะค่ารักษาของพ่อเธอนั้นแทบจะทำให้เงินเก็บของเธอหมดไป และเธอยังมีครอบครัวที่ต้องดูแล ทั้งยังมีลูกที่เรียนอยู่ในมหาวิทยาลัยอีกด้วย

“คุณพูดจริงเหรอคะ? คุณรษิกา” เจนจิราถาม เธอกลัวว่ารษิกาจะแค่พูดล้อเล่นเท่านั้น

รษิกาพยักหน้า เธอหันไปมองหน้าลูกสาวครูใหญ่แล้วอธิบายว่า “เขาจะต้องผ่าตัด ฉันรับรองไม่ได้ว่าเขาจะมีชีวิตอยู่ไปอีกนานเท่าไร แต่จากประสบการณ์ของฉันแล้ว ฉันอาจจะทำให้เขาอยู่ได้เพิ่มขึ้นอีกห้าปี โดยมีอัตราสำเร็จอยู่ประมาณแปดสิบเปอร์เซ็นต์ค่ะ!”

เจนจิราอึ้งไปก่อนจะถามด้วยความดีใจว่า “คุณหมายความว่าเขาสามารถอยู่ต่อไปได้อีกห้าปีเหรอคะ?”

“จะว่าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ”

ทันใดนั้น เจนจิราก็สะอื้นออกมา “จริงเหรอคะ? ขอบคุณค่ะ! คุณรษิกา คุณคือผู้ช่วยชีวิตฉันไว้จริงๆ ลูกชายฉันรู้ว่าคุณตาของเขาป่วย เขาก็เลยไม่สามารถตั้งสมาธิกับเรื่องเรียนได้ ในที่สุดฉันก็มีข่าวดีไปบอกเขาแล้ว”

รษิกาปลอบโยนเธอ

เวลาต่อมา เลอศิลป์กับอรอุษาก็ออกมาจากห้อง

หลังจากได้เห็นเจนจิราร้องไห้และได้ฟังคำปลอบใจของรษิกาแล้ว เลอศิลป์ก็รู้ว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น “คุณวิชัยหลับไปแล้ว เรายังไม่ได้เตรียมอะไร แต่ผมได้ยินว่าคุณมีลูกที่กำลังเรียนอยู่ในมหาวิทยาลัย และอีกคนเรียนมัธยมปลายอยู่ ใช่ไหมครับ?”

เมื่ออรอุษารู้ว่ารษิกาช่วยรักษาวิชัยได้ เธอก็ดีใจกับครอบครัวเขา

แน่นอนว่า เธอยังรู้สึกอิจฉาความสามารถของรษิกาอีกด้วย