ตอนที่ 1872 พวกเขาจะไม่มาได้ยังไง

เลอศิลป์ไม่ได้เป็นคนเพิกเฉย แต่ความจริงที่ว่ารษิกาไม่เคยเอ่ยถึงพ่อแม่เธอเลยก็ทำให้เขาไม่ได้สนใจ

เมื่อคิดได้เช่นนั้น เขาก็ถึงกับถามอชิและเบนนี่เรื่องตายายของพวกเขา แต่ทั้งสองก็จำไม่ได้เลยว่าเคยพบพวกเขาหรือเปล่า

เรื่องทั้งหมดทำให้เห็นว่ารษิกาจงใจเลี่ยงเรื่องครอบครัวของเธอ

ความคิดหนึ่งแวบขึ้นมาในหัวเขา ทำให้เขานึกได้ถึงบางอย่างเมื่อหลายปีก่อนดูเหมือนการแต่งงานครั้งแรกของฉันกับรษิกานั้นเป็นผลจากพ่อและแม่เลี้ยงของเธอโลภมากในเงินทองสินะ

“พ่อแม่ครับ ผมอยากให้พ่อแม่ถอยจากเรื่องนี้ไปก่อน ครอบครัวของรษิกามีอะไรมากกว่าที่ตาเห็น และผมไม่คิดว่ามันเป็นเรื่องจำเป็นที่พวกเขาจะมาปรากฏตัวในงานแต่งของเรา!” เลอศิลป์คิดว่ารษิกาอาจจะไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่แนบแน่นกับครอบครัวของเธอ ดังนั้น มันจึงไม่ใช่ความคิดที่ดีที่จะไปตามหาพ่อและแม่เลี้ยงของรษิกาในตอนนี้

เอกพลกับศศิตามองหน้ากันอย่างรู้เท่าทันในทันที พวกเขาดูเหมือนจะนึกถึงเรื่องบางอย่างในอดีตเมื่อตระหนักรู้เช่นนั้น

“อ้อใช่ พ่อจำพ่อของรษิกาได้แล้ว เขาชื่อการันต์ จารุวิทย์ เขาเป็นเจ้าของโรงงานขนาดกลางในหัสดิน เขาขายรษิกาให้เราเมื่อโรงงานของเขาประสบปัญหาทางการเงิน” เอกพลพยักหน้า

“ใช่! ใช่แล้ว แม่จำได้เหมือนกัน แม่ได้เจอแม่เลี้ยงของรษิกาอยู่ครั้งนึง เธอชื่อ วิชุดา ชลวงศ์ ตอนนั้นเธออายุสี่สิบกว่าแล้ว แถมแต่งตัวก็โป๊ แม่รู้เลยว่าเธอไม่ชอบรษิกาแน่ๆ”

เมื่อรษิกาแต่งงานกับเลอศิลป์ วิชุดาก็พยายามเข้าหาศศิตาซ้ำๆ กระนั้น เธอก็ล้มเหลวเพราะศศิตาไม่ชอบรษิกาในตอนนั้น เธอไม่ได้ถือว่าการแต่งงานของเลอศิลป์เป็นเรื่องจริงจัง สำหรับเธอแล้ว การแต่งงานนี้เป็นแค่เครื่องมือเพื่อให้อรรถ ฟ้าศิริสวัสดิ์ ผู้เป็นปู่ของเลอศิลป์โชคดีและหายป่วยไวๆ ก็เท่านั้นเอง

“ทีนี้พ่อกับแม่ก็รู้แล้วว่าทำไมรษิกาถึงไม่เคยพูดถึงพวกเขาเลย ผมว่าเธอคงหงุดหงิดถ้าเราไปขอให้พวกเขามาหาอย่างกะทันหัน” เลอศิลป์พูดอย่างเข้มงวด