ตอนที่ 1873 ไม่พอใจ

เก้าโมงเช้า ร้านเรือธงที่ใหญ่ที่สุดภายใต้ฟลอร่าเวอบากรุ๊ปซึ่งก่อตั้งโดยรษิกากำลังจะเปิดที่ชั้นหนึ่งของห้างแม็กนิฟิเซนต์ในเมืองหัสดินท่ามกลางผู้คนนับร้อยที่ยืนรอคิวอยู่ด้านนอก ฝูงชนมากมายจนขวางทางเข้าของผู้เช่าร้านรายอื่นที่อยู่ชั้นเดียวกัน

ขณะที่ร้านเรือธงของฟลอร่าเวอบากรุ๊ปตั้งอยู่ใกล้กับแบรนด์หรูหราจากต่างประเทศไม่กี่แบรนด์ พนักงานในร้านเหล่านั้นจึงมองด้วยความอิจฉาและริษยาต่อความนิยมในร้านของรษิกา พวกเขาอดไม่ได้ที่จะคิดถึงข่าวลือที่ได้ยินมาว่าฟลอร่าเวอบากรุ๊ปต้องการเปิดแฟรนไชส์เพิ่มเติมในหัสดินเร็วๆ นี้ โดยหลายคนต้องการเปลี่ยนงาน

ระหว่างนั้น อรอุษาก็มาถึงที่ร้านเรือธงแต่เช้าเพื่อจัดการกับคนจำนวนมากมาย ตอนนี้เธออยู่ในห้องเก็บของ กำลังนับจำนวนสินค้าอยู่ พวกเขาผลิตสินค้าออกมาสี่ถึงห้าพันชุดในแต่ละรายการ ซึ่งไม่เพียงพอกับความต้องการของผู้คน

เช่นนั้นแล้ว อรอุษาจึงเริ่มออกคำสั่งงานในวันนั้น จากนั้นพนักงานหลายสิบคนก็ยิ้มอย่างเป็นมืออาชีพ พวกเขาเปิดประตูและปล่อยให้ฝูงชนล้นร้าน

“เรียนลูกค้าที่เคารพ โปรดเข้าคิวนะคะ เราจะแจกหมายเลขให้ทันที โปรดอย่าแซงคิวหรือเบียดเสียดกัน ทุกคนมีสิทธิ์ซื้อได้เพียงสองชุดเท่านั้น ใครที่ซื้อได้ โปรดอย่าเข้าคิวอีกนะคะ โปรดระมัดระวังเรื่องความปลอดภัยของคุณด้วยค่ะ!”

“เรียนลูกค้าที่เคารพ เราได้เตรียมเก้าอี้และขนมไว้ที่นี่แล้ว โปรดปฏิบัติตามกฎนะคะ หวังว่าคุณจะมีประสบการณ์การช้อปปิ้งที่ยอดเยี่ยมในวันนี้!”

“เรียนลูกค้าที่เคารพ จะมีการแจกหมายเลขห้าร้อยหมายเลขในรอบแรก จากนั้นจะมีการแจกหมายเลขซ้ำ โดยวันนี้และอีกเจ็ดวันข้างหน้านี้ จะมีหมายเลขแจกรวมสี่พันชุด ดังนั้นโปรดอย่าทำให้ร้านแออัดจนเกินไปค่ะ!”

แม้ว่าร้านจะมีความสามารถในการทำตลาดสูง แต่อรอุษากลับไม่มีความสุขเหมือนตอนที่เริ่มแรก

บางทีในช่วงที่สามก็อาจจะไม่มีร้านนี้อยู่อีกแล้วก็ได้

อรอุษาเสียใจกับการสูญเสียครั้งนี้ ด้วยวิสัยทัศน์ทางธุรกิจที่เฉียบแหลมของเธอ ร้านเรือธงของฟลอร่าเวอบากรุ๊ปแห่งนี้จึงกลายเป็นธุรกิจขนาดใหญ่ที่อาจมีมูลค่ามากกว่าแสนล้านเหรียญ อย่างไรก็ตาม อรอุษาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องดำเนินการตามแผนของกฤษณา