ตอนที่ 1882 ไม่มีใครจะคิดว่ามันเป็นของปลอมหรอก

“ถ้าเป็นอย่างนั้น ผมก็จะไม่ขวางทางคุณ แต่คุณก็ควรจะชดเชยให้คนขับรถด้วยเพราะพวกเขาได้รับค่าจ้างเป็นรายชั่วโมง ความล่าช้าในการขนส่งนั้นเป็นความผิดของเรา”

ด้วยอิทธิพลของรษิกา ลิขิตจึงมักจะคำนึงถึงผู้อื่นเสมอ

อรอุษาพยักหน้าพร้อมรอยยิ้ม “ไม่ต้องพูดก็รู้ ไม่ต้องกังวลไปหรอก สั่งให้รถบรรทุกสองคันตามรถของฉันไป ฉันจะจ่ายให้คันละห้าร้อย”

ลิขิตพยักหน้ารับทราบ เขาเดินออกไปคุยกับคนขับรถ

เขากลับมาในเวลาไม่นานแล้วรายงานว่า “เรียบร้อยแล้วครับ เราต้องทำแบบนี้กับรถทุกคันนับจากนี้เลยหรือเปล่า?”

อรอุษาพยักหน้ายืนยัน “ใช่ ทุกๆ คันจะต้องผ่านการตรวจสอบคุณภาพก่อน ที่สำคัญที่สุดก็คือ ฉันยังต้องกำหนดจุดหมายปลายทางให้กับพวกเขาด้วย แต่คุณไม่ต้องกังวลเรื่องนั้น”

เช่นนั้นแล้ว ลิขิตก็กลับไปทำงานในโรงงาน

ดังนั้น อรอุษาก็ขับรถนำรถบรรทุกสองคันไปยังโรงงานที่สร้างใหม่ซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก ในนั้นยังไม่มีเครื่องมืออะไร โรงงานนั้นว่างเปล่า

เมื่อมาถึงแล้ว คนของกฤษณาก็อยู่ที่นั่นเรียบร้อยแล้ว

คนเหล่านั้นมีอยู่เกือบร้อยคน

ทุกคนสวมชุดเครื่องแบบสีขาวของผู้ตรวจสอบคุณภาพ เหมือนกับชุดที่พนักงานของฟลอร่าเวอบากรุ๊ปสวมใส่

กระนั้น ทุกคนก็ถือเข็มฉีดยาไว้ในมือข้างหนึ่ง และขวดแก้วที่บรรจุของเหลวที่ไม่ทราบชนิดไว้ในอีกมือหนึ่ง

เมื่อลงจากรถแล้ว อรอุษาก็ทำท่าเชิญคนขับรถบรรทุกและพาพวกเขาไปรับเงินชดเชย

“ในเมื่อพวกคุณสองคนขับรถบรรทุกสองคันแรกมา กระบวนการสุ่มตัวอย่างอาจใช้เวลานานขึ้นเล็กน้อย แบบนี้ดีไหม? ฉันจะชดเชยให้คุณคนละพัน นอกจากนั้น ฉันจะจัดการเรื่องอาหารและที่พักให้คุณในคืนนี้ด้วย สิ่งที่คุณต้องทำคือกลับมาในเช้าวันรุ่งขึ้นเพื่อเดินทางต่อ แบบนี้โอเคไหม?”

ทันทีที่คนขับได้ยินข้อเสนอที่เอื้อเฟื้อ พวกเขาก็พยักหน้าเห็นด้วยอย่างกระตือรือร้น