ตอนที่ 1983 ไม่มีวันอภัยให้เธอ

ด้วยปฏิกิริยาตอบสนองอันฉับไวของเขา เลอศิลป์จึงสามารถปกป้องรษิกาไว้ข้างหลังเขาได้และคว้าคอกฤษณาไว้ในเวลาเดียวกัน

แขนยาวของเขาทำให้กฤษณาไม่สามารถเข้าใกล้ได้ ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงตะกุยขึ้นไปในอากาศอย่างช่วยไม่ได้ เธอฟาดแขนขาทั้งสองข้างและด่าทอเบาๆ

เลอศิลป์ผลักเธอเบาๆ จนล้มลงไปกองกับพื้น

“ฉันเกลียดคุณ เลอศิลป์! ฉันเกลียดคุณมาก! คุณทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง? เลอศิลป์ คุณไม่มีหัวใจหรือไม่สำนึกผิดเลยเหรอ?” เธอตะโกนสุดเสียง

แม้แต่เมธินีเองก็ตกใจเล็กน้อยกับการระเบิดอารมณ์อย่างกะทันหันของกฤษณา เธอไม่คาดคิดว่ากฤษณาจะอาละวาดแบบนั้น

“คุณเสียสติไปแล้วเหรอ? กฤษณา” เธอตะโกนอย่างโกรธจัด

“ฮ่าๆๆ! ใช่แล้ว ฉันหลงรักคุณหัวปักหัวปำ เลอศิลป์! ฉันรักคุณมากจนอยากจะตัดใจจากคุณ แต่... ตอนนี้ฉันสกปรกไปหมดแล้ว... ทำไมคุณถึงใจร้ายกับฉันขนาดนั้น? เลอศิลป์ ครอบครัวของฉันพังทลายลงไป! แกมันก็แค่เมียเก่าเขา รษิกา! ฉันเป็นคู่หมั้นของเขา! แกกล้าแย่งเขาไปจากฉันได้ยังไง? ฉันจะไม่มีวันให้อภัยแก แม้ว่าฉันจะตายไปแล้วก็เถอะ!”

ขณะที่กฤษณากรี๊ด สีหน้าของเธอก็สลับไปมาระหว่างความเศร้า ความตื่นกลัว และความโกรธ ซึ่งแสดงให้เห็นว่าสภาพจิตใจของเธอไม่มั่นคงมากเพียงใด

เธอไม่ได้มองเลอศิลป์และรษิกาด้วยซ้ำ แต่ดวงตาของเธอกลับจ้องมองผนังและเพดานรอบตัวเธอในขณะที่เธอดิ้นรนด้วยความเจ็บปวด

จากนั้นเธอก็เริ่มดึงผมของเธอและเอามือปิดแก้มในขณะที่เธอดิ้นไปมาอย่างรุนแรง เพียงเพื่อจะกระแทกศีรษะของเธอเข้ากับผนังคอนกรีตข้างๆ เธอไม่กี่วินาทีต่อมา

เสียงดังทำให้เมธินีขนลุกไปทั้งตัว

“อะไรเข้าสิงเธอน่ะ? เธอเป็นบ้าไปแล้วเหรอ?”

เมธินีตกใจอย่างเห็นได้ชัดกับการกระทำของกฤษณา

แววตาของรษิกาเปลี่ยนเป็นเศร้าหมองเมื่อเธอกล่าวว่า “เธอไม่สามารถรับมือกับความตกใจมากขนาดนั้นได้ ดังนั้นจิตใต้สำนึกของเธอจึงสร้างภาพลวงตาเพื่อช่วยให้เธอหนีจากความเจ็บปวด นี่อาจเป็นสัญญาณของโรคฮิสทีเรียนะ”

กฤษณายังคงกระแทกศีรษะเข้ากับกำแพงด้วยแรงที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งเลือดพุ่งออกมาจากหัวของเธอ