ตอนที่ 1984 หยุดเดินไปตามเส้นทางนี้

ผลจากการทดลองยาของเลอศิลป์ออกมาในครึ่งชั่วโมงให้หลัง

โชคดีสำหรับเขาที่ยาออกฤทธิ์ได้ดีมากและเขาก็หายจากอาการไออย่างสิ้นเชิง

แต่มันทำให้เขากระหายน้ำ และเหงื่อออกมามาก

“ดื่มน้ำหน่อย ยาจะกระตุ้นระบบภูมิคุ้มกันของร่างกายให้ทำงานร่วมกันและกำจัดไวรัส” รษิกาอธิบายขณะยื่นขวดน้ำให้เขา

“มันจะส่งผลต่อผู้หญิงท้องหรือเปล่า?” เลอศิลป์ถามด้วยความเป็นห่วงรษิกา

“ไม่หรอก ยานี้จะถูกดูดซึมเข้าไปในผนังลำไส้และขับออกมาภายในแปดชั่วโมง มันจะไม่เป็นไร!” รษิกาปลอบใจเขาขณะที่เธอกินยาบ้าง

เมธินีทำตามอย่างตื่นเต้นก่อนที่จะแจกจ่ายยาที่เหลือให้กับแพทย์และพยาบาล

เพียงเท่านี้ วิกฤตการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันในตอนเช้าก็หลีกเลี่ยงได้ในที่สุดในเวลาบ่ายโมง

จักรภพเข้าไปหาเจ้าหน้าที่จากศูนย์ควบคุมและป้องกันโรคที่ทางเข้าโรงพยาบาลและแจ้งสถานการณ์ให้พวกเขาทราบ ทำให้พวกเขาตัดสินใจยกเลิกข้อจำกัดของโรงพยาบาล เขายังคงกังวลเกี่ยวกับบุคคลคนหนึ่ง จากนั้นจึงรีบกลับไปที่ห้องทำงานของผู้อำนวยการ และพบว่าเลอศิลป์และรษิกากำลังหวานซึ้งกันอยู่

“เลอศิลป์ รษิกา ทั้งสองคนไม่เป็นไรใช่ไหม? แล้วนี่เมธินีอยู่ไหน?” เขาถาม

เลอศิลป์กับรษิกายิ้มเมื่อพวกเขาเห็นว่าจักรภพเป็นกังวลมากแค่ไหน

“มาถามทำไมล่ะ? เป็นห่วงเธอเหรอ?” รษิกาหยอกเขา

จักรภพหัวเราะอย่างกระอักกระอ่วน “ผมเดาว่าเธอคงไม่เป็นไรเหมือนกัน งั้นก็ดีแล้ว…”

“แล้วนายมายืนทำบ้าอะไรแถวนี้? ไปช่วยเธอในห้องฉุกเฉินสิ!” เลอศิลป์เร่งเขาอย่างหมดความอดทน

จักรภพพยักหน้าแล้ววิ่งออกจากห้องทำงานของผู้อำนวยการไปอย่างรวดเร็วที่สุดเท่าที่ขาของเขาจะทำได้

ระหว่างนั้น ขนิษฐาเบิกตาจ้องมองทุกอย่างที่เกิดขึ้นในโรงพยาบาลจากตึกฝั่งตรงข้าม