ตอนที่ 1985 ช้าลงหน่อย

นอกเรือนจำมีฝนปรอยในตอนเช้าตรู่

รษิกาและเลอศิลป์รออยู่เงียบๆ ในรถโรลส์รอยซ์ของพวกเขา จนกระทั่งประตูเหล็กขนาดใหญ่เปิดออกช้าๆ

คมสันยังคงสวมชุดนักโทษอยู่และฟังคำแนะนำของพัศดีวัยกลางคน “จงเป็นคนดีหลังจากที่คุณออกไปจากที่นี่ และอย่าทำผิดพลาดอีกนะ”

เขาพยักหน้าและยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มโล่งใจ “ครับคุณเสกสรร ผมจะกลับมาเยี่ยมคุณแน่นอน ขอบคุณที่ช่วยเหลือผมเสมอมา”

“ยินดีเลย คุณไม่ต้องกลับมาที่นี่อีกแล้วนะ มันเป็นลางร้ายน่ะ! แค่ใช้ชีวิตของคุณให้ดีๆ ก็พอ ไปเถอะ” พัศดีวัยกลางคนกล่าวด้วยรอยยิ้มจางๆ

คมสันคิดว่าจะไม่มีใครมารับเขา ดังนั้นเขาจึงไม่สนใจรถโรลส์รอยซ์ที่จอดอยู่ข้างนอกเช่นกัน

สีหน้าของเขาแสดงออกถึงความประหลาดใจเมื่อเขาสังเกตเห็นว่าเลอศิลป์ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกับจับมือของรษิกาเพื่อช่วยพยุงเธอลงจากรถ

“คมสัน ในที่สุดคุณก็ออกมาแล้ว” เลอศิลป์ยิ้มเล็กน้อย

ในตอนแรก พวกเขาคิดว่าจะต้องรออีกสองสามเดือนก่อนที่คมสันจะได้รับการปล่อยตัว แต่จู่ๆ โทษของคมสันก็ลดลงเนื่องจากพฤติกรรมที่ดีของเขาในเรือนจำ

แววตาของรษิกาดูสงบและอ่อนโยน เธอพยักหน้าให้คมสันหลังจากลืมความคับข้องใจในอดีตไปแล้ว “สวัสดี คุณคมสัน ยินดีต้อนรับกลับมา!”

คมสันตกตะลึงมาก เพราะเขาไม่เคยคาดคิดว่าคู่รักคู่นี้จะมารับเขา และยิ่งไปกว่านั้น รษิกายังให้โอกาสเขากลับไปทำงานที่สถาบันวิจัยอีกด้วย

ระหว่างทาง คมสันรู้สึกตื่นเต้นเมื่อมองดูทิวทัศน์ที่ผ่านไปอย่างรวดเร็วนอกหน้าต่าง

เดิมที เลอศิลป์วางแผนจะจัดอาหารกลางวันมื้อใหญ่เพื่อเฉลิมฉลองการปล่อยตัวคมสัน

อย่างไรก็ตาม คมสันปฏิเสธอย่างสุภาพ “ผมกินอาหารธรรมดาๆ จืดๆ ในคุก ดังนั้นการกินอาหารมื้อใหญ่ทันทีหลังจากออกจากคุกจึงไม่เหมาะสม เพราะอาจทำให้อาหารไม่ย่อยและตับอ่อนอักเสบ ซึ่งอาจเป็นอันตรายถึงชีวิตได้นะครับ”

รษิกาพยักหน้าเห็นด้วย ในขณะที่เลอศิลป์ยิ้มและไม่ยืนกรานอะไร

“ขอบคุณที่มารับผมนะ ผมจะไปรายงานตัวที่สถาบันวิจัยพรุ่งนี้ รบกวนช่วยไปส่งผมที่นี่หน่อยครับ เพราะผมต้องส่งข้อความถึงใครบางคนในเรือนจำ” คมสันพูดขึ้น

เลอศิลป์และรษิกาเห็นด้วย พวกเขายังเตือนให้เขาเปลี่ยนชุดโดยเร็วที่สุด เพราะการเดินเล่นไปตามถนนในชุดนักโทษจะดึงดูดความสนใจมากเกินไป