ตอนที่ 1988 เคารพความรู้สึกของพวกเขา

เลอศิลป์หันหลังแล้วเดินไปหาลูกๆ ทั้งสามคนก่อนจะย่อตัวลงนั่งดูบาดแผลของอชิกับเบนนี่

“โอเคไหม? เจ็บหรือเปล่า? บอกความจริงพ่อมา” แววตาของเลอศิลป์อ่อนโยนขึ้นขณะที่เขาลูบผมลูกชายทั้งสองด้วยความรักใคร่ก่อนจะกอดไอรดาเอาไว้

อชิกับเบนนี่มองหน้ากันแล้วพยักหน้า “พ่อครับ มันเจ็บแค่นิดเดียวเอง!”

“เข้าใจแล้ว” เลอศิลป์ยิ้มก่อนจะถามต่อไปว่า “งั้นลูกๆ รู้สึกยังไง? โกรธไหม?”

เบนนี่รีบตอบกลับมาว่า “ใช่! ผมโมโหมากครับ!”

อชิพยักหน้าเห็นด้วย เพราะพวกเขาโกรธมากจริงๆ

ไอรดาเบะปากแล้วเสริมว่า “พ่อคะ หนูก็โกรธเหมือนกัน หนูเกลียดพวกเขาที่มารังแกอชิกับเบนนี่!”

เลอศิลป์รับรู้ความรู้สึกของลูกๆ และแทนที่เขาจะปลอบใจ เขากลับถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง “งั้นลูกอยากทำแบบนั้นเหมือนกันเพื่อให้รู้สึกดีขึ้นไหม?”

เด็กทั้งสามคนมองหน้ากัน พวกเขาไม่แน่ใจว่าจะจัดการอย่างไรดี

รษิกาซึ้งใจเมื่อได้เห็นเช่นนั้น เธอเข้าใจว่าสิ่งที่สามีพยายามจะทำให้สำเร็จคือการแนะนำให้เด็กๆ แสดงความรู้สึกและเจตนาของตัวเองออกมา

เมื่อเติบโตขึ้น ลูกน้อยทั้งสามคนขาดความรักจากพ่อและแม่ แต่พวกเขาก็ได้รับการปกป้องอย่างดีเสมอมา

ดังนั้น ทุกครั้งที่เกิดเรื่องเลวร้ายขึ้น ผู้ใหญ่จะเป็นผู้จัดการกับสถานการณ์แทนพวกเขาเสมอ พวกเขาไม่มีโอกาสได้ตัดสินใจด้วยตัวเองเลย

ระหว่างนั้น เด็กอีกสี่คนและพ่อแม่พวกเขาไม่กล้าพูดอะไรออกมาเลย ในทางกลับกัน ดิเรกจ้องมองลูกชายตัวเองด้วยความโกรธขึ้ง

เขารู้ว่าเขาจะต้องเป็นคนที่ประสบกับเหตุการณ์เลวร้ายที่สุดในวันนี้

หลังจากผ่านไปนาน อชิก็พยักหน้าด้วยท่าทางมุ่งมั่น “พ่อ ผมคิดว่าผมรู้แล้วว่าผมต้องการอะไร!”

ต่อจากนั้น เบนนี่ก็เสริมว่า “ผมก็รู้แล้วครับ ผมโกรธมากจริงๆ พวกเขามีสิทธิ์อะไรมารังแกพวกเรา? ผมจะไม่ยอมปล่อยไปโดยไม่มีเรื่องกันก่อนหรอกครับ!”

ไอรดากะพริบตาแล้วหันไปหารษิกาก่อนจะพูดว่า “แม่คะ หนูเกลียดพวกเขา! หนูไม่อยากเห็นพวกเขาอีกต่อไป!”

เมื่อได้ยินลูกๆ เผยความรู้สึกออกมาอย่างตรงไปตรงมาแล้ว เลอศิลป์กับรษิกาก็มองหน้ากันก่อนจะพยักหน้า