ตอนที่ 1996 จงมีสติไว้

ตอนนั้นดึกมากแล้ว และไม่ว่าเมธินีจะหมดความอดทนมากแค่ไหน เธอก็ไม่อาจไปรบกวนการพักผ่อนของผู้หญิงตั้งครรภ์ได้ในเวลาแบบนี้ เธอจึงตัดสินใจรอจนถึงพรุ่งนี้ดีกว่า

เมื่อค่ำคืนเริ่มมืดลงและอากาศเริ่มหนาวเย็น จักรภพก็รีบถอดเสื้อคลุมออกมาคลุมตัวเมธินี

“คุณหนาวไหม? ผมควรพาคุณกลับบ้านตอนนี้เลยหรือเปล่า?” จักรภพเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

จากนั้นเขาจึงรู้ว่าเมธินีกำลังงีบหลับ เขาจึงยิ้มจางๆ และเปลี่ยนท่าทาง

“ให้ผมอุ้มคุณไปเถอะ” จักรภพกล่าว โดยไม่รอให้เธอตอบตกลง เขาก็รีบอุ้มร่างเล็กๆ ของเธอขึ้นแล้วมุ่งหน้าไปที่รถ

เมธินีเหนื่อยมากจริงๆ หลังจากที่เธอถูกอุ้มขึ้นรถท่ามกลางความง่วงงุน เธอก็รู้สึกถึงความอบอุ่นที่ห่อหุ้มเธอไว้ด้วยผ้าห่มที่ปรากฏขึ้นจากที่ไหนก็ไม่รู้

เธอรู้สึกได้ว่าจักรภพกำลังเก็บข้าวของรอบตัวเธอในขณะที่เธอมึนงง และความรู้สึกปลอดภัยก็แผ่ซ่านไปทั่วร่างของเธอ ทำให้เธอเคลิ้มหลับไป

หลังจากผ่านไประยะเวลาหนึ่ง จักรภพก็เรียกเธอเบาๆ “เม เมครับ เราถึงบ้านแล้ว”

เมธินีค่อยๆ ตื่นขึ้น เธอรู้สึกมึนหัวเล็กน้อย อย่างไรก็ตาม ทันทีที่เธอได้ยินคำพูดแสดงความรักนั้น เธอก็ตาสว่างในทันทีและยิ้มให้เขา ตอนนี้ฉันเป็นแฟนของจักรภพอย่างเป็นทางการแล้ว

“คุณพาฉันกลับบ้านทำไม?” จู่ๆ เธอก็รู้สึกไม่อยากแยกทางกับผู้ชายคนนั้น เพราะอยากใช้เวลากับเขามากกว่านี้

“ถ้าเราไปโรงแรมกันเลยก็คงไม่เหมาะใช่ไหม?” ดวงตาของจักรภพฉายแววแห่งความหลงใหล ทำให้เมธินีรู้สึกกระอักกระอ่วนใจ

ไม่หรอก นั่นไม่เหมาะสมอย่างยิ่ง

อย่างไรก็ตาม เธอยังคงหาทางแสดงความคิดของเธอออกมาได้ เธอทำปากเบะและพูดว่า “ฉันหมายถึงว่าฉันหิว”

“โอเค งั้นไปกินข้าวเย็นกันเถอะ” จักรภพตอบอย่างเด็ดขาดโดยสตาร์ทรถและเลี้ยวรถกลับ