ตอนที่ 1997 รอยประทับตลอดชีวิต

“เป็นไปได้ยังไง?” เมธินีอุทานออกมาด้วยความประหลาดใจ

เธอค้นหาความทรงจำเกี่ยวกับหลายปีที่เธอรู้จักรษิกา แต่ไม่มีหลักฐานว่ารษิกาและเลอศิลป์พบกันในช่วงวัยรุ่น

ในช่วงสามปีแรกของการแต่งงาน รษิกาเป็นเพียงภรรยาในนามเท่านั้น และสุดท้าย เลอศิลป์ก็หย่าร้างกับเธอไปอย่างเลือดเย็น

จากนั้นพวกเขาก็แยกทางกันไปหกปี รษิกาคลอดลูกออกมาสามคน ไอรดาเกือบเสียชีวิตไปและยังได้รับการวินิจฉัยจากโรงพยาบาลว่าไม่น่ารอดชีวิตได้

แต่ไม่คาดคิดเลยว่า หลังจากพลิกผันมาหลายต่อหลายครั้ง อรรถผู้เป็นปู่ของเลอศิลป์จะเดินทางไปเอเปียและสืบหาโรงพยาบาลที่รษิกาคลอดแฝดสามออกมา ท้ายที่สุดแล้ว ไอรดาก็ได้รับการช่วยเหลือและนำกลับมาที่หัสดิน

จากนั้นเป็นต้นมา รษิกาก็อยู่กับอชิและเบนนี่ ผู้เป็นลูกๆ ของเธอ ขณะที่เลอศิลป์ดูแลไอรดา ครอบครัวนั้นดำเนินชีวิตแยกจากกันเป็นเวลาหกปี

ในตอนนี้ รษิกากลับมาที่หัสดินได้เกือบปีแล้ว

นอกเหนือจากเมื่อสิบปีก่อน รษิกาก็ไม่เคยเอ่ยให้เมธินีฟังเลยว่ารู้จักกับเลอศิลป์มาก่อนหน้านี้

“เรื่องมันยาวน่ะ ฉันอาจจะไม่ควรพูดอะไร” น้ำเสียงหยอกล้อของรษิกาฟังดูสบายๆ ดูเหมือนเธอไม่สะทกสะท้านอะไรกับขวดแห่งความปรารถนาสีม่วงขวดนั้น

เมื่อได้ยินน้ำเสียงซุกซนของเพื่อน เมธินีก็คัดค้านเสียงดัง “ไม่! เธอต้องบอกเรา ฉันจะไปรับจักรภพ แล้วเราจะไปฟังเรื่องราวของเธอ”

ขณะเดียวกันที่คฤหาสน์ รษิกาก็ยิ้ม “ได้ คู่รักทั้งสองมาเยี่ยมได้เลยจ้ะ ฉันจะบอกเธอทุกอย่าง”

เมื่อรษิกากลับบ้านหลังจากส่งลูกๆ ทั้งสามไปโรงเรียน เมธินีกับจักรภพก็มาถึงแล้ว

จักรภพถือขวดแห่งความปรารถนาสีม่วงซึ่งยังปิดผนึกอยู่

ทั้งสองมองรษิกาด้วยความสงสัย พวกเขาไม่เชื่อว่ารษิกาเป็นคนเขียนจดหมา